Η γενιά του 1880 με τον Παλαμά, το Ροΐδη, τον Παπαδιαμάντη και τόσους άλλους υπήρξε η πρώτη πνευματική ανθοφορία από την ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους. Οι αγώνες για το δημοτικισμό, η δημοσιογραφία του Βλάση Γαβριηλίδη και του Κλεάνθη Τριανταφύλλου, η διάδοση των νέων κοινωνικών ιδεών. Η πολιτική του Τρικούπη που στόχευε στον εξαστισμό της χώρας άνοιξε καινούργιους δρόμους στην εξέλιξη της χώρας. Ακριβώς αυτή την εποχή εμφανίστηκε το Κωνειδύλλιο, που με θεατρική επίφαση, υπήρξε ο απολογητής του ξεπεσμένου αρχοντολογίου και της "ρομαντικής" καθυστέρησης. Λαϊκίζοντας παραμόρφωνε το λαό.Ιδανικοποιούσε τη φυγή από το παρόν και μάχονταν τον αστισμό. Το Κωμειδύλλιο υπήρξε ένα θέατρο "κατήχησης", αποπροσανατολισμού και διαβουκόλησης. Δεν έχει καμιά σχέση ούτε με τις ρίζες ούτε με την ανανέωση του θεάτρου μας. Για τους ίδιους σκοπούς, φυγής κα ιαισθητικής υποβάθμισης, επιστρατεύεται και σήμερα. Το νεκρανασταίνουν όχι μόνο ιδιωτικοί θίασοι, αλλά και κρατικοί ο Ε.Ο.Τ.