Ο Γιώργος Δέλιος γεννήθηκε στη Βάβδο της Χαλκιδικής και πέρασε όλη τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ολοκλήρωσε τα εγκύκλια μαθήματα και έμαθε αγγλικά και γαλλικά. Παρακολούθησε μαθήματα στη νεοϊδρυθείσα τότε Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ως ακροατής. Υπήρξε πρόεδρος του παραρτήματος της Περιηγητικής Λέσχης στη Θεσσαλονίκη και ιδρυτικό μέλος του αθλητικού συλλόγου Άρης. Εργάστηκε ως υπάλληλος των σιδηροδρόμων, ως γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου της Δημαρχίας και ως διευθυντής προγράμματος της κρατικής ραδιοφωνίας της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (1962-1977) και μετέπειτα επίτιμος πρόεδρος, καθώς επίσης πρόεδρος και μέλος επιτροπών σε θεατρικούς, λογοτεχνικούς και κινηματογραφικούς διαγωνισμούς. Τιμήθηκε με το Βραβείο του Δήμου Θεσσαλονίκης, το Βραβείο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, το Β΄ Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου. Πέθανε από καρκίνο. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1930 με το θεατρικό μονόπρακτο έργο Μεσ' από τις φλόγες και δύο χρόνια αργότερα δημοσίευσε το θεατρόμορφο κείμενο Νέοι κόσμοι και πήρε μέρος στην ίδρυση και τη σύνταξη του λογοτεχνικού περιοδικού Μακεδονικές Ημέρες. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύσεις του σε περιοδικά και εφημερίδες της Θεσσαλονίκης. Τέσσερα χρόνια αργότερα εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα, που είχε τίτλο Οι άνθρωποι που νοσταλγούν. Ακολούθησαν εκδόσεις μυθιστορημάτων, διηγημάτων, ταξιδιωτικών κειμένων, λογοτεχνικών μεταφράσεων (έργων συγγραφέων που θαύμαζε και από τους οποίους επηρεάστηκε, όπως της Βιρτζίνια Γουλφ και του Μαρσέλ Προυστ) αλλά και δοκιμιακών και κριτικών έργων. Το λογοτεχνικό έργο του Γιώργου Δέλιου γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στα πλαίσια του κύκλου του περιοδικού Μακεδονικές Ημέρες, όπου εντάσσονται θεσσαλονικείς συγγραφείς που καλλιέργησαν συστηματικά το είδος του εσωτερικού μονολόγου στη μεσοπολεμική πεζογραφία μας (όπως ο Στέλιος Ξεφλούδας). Ο Δέλιος ακολούθησε επίσης το δρόμο της εσωστρεφούς, χαλαρά δομημένης και συγκινησιακά φορτισμένης γραφής με έντονη ποιητική διάσταση, συχνά ωστόσο παρεξέκλινε προς μια πιο «προσγειωμένη» λογοτεχνική έκφραση, στρέφοντας το βλέμμα του προς τον κοινωνικό και περιβαλλοντικό περίγυρο των ηρώων του. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γιώργου Δέλιου βλ. Γιάκος Δημήτρης, «Δέλιος Γιώργος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας6. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Στεργιόπουλος Κώστας, «Γιώργος Δέλιος», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Γ΄, σ.278-296. Αθήνα, Σοκόλης, 1992 και χ.σ., «Δέλιος Γιώργος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985.