Οι άνθρωποι στα πολύ παλιά χρόνια ζούσαν σε άγρια κατάσταση. Στην αρχή τρέφονταν με ό,τι τους πρόσφερε η Φύση: φρούτα, ξηρούς καρπούς, ρίζες... Με τα ψάρια που έπιαναν στα ποτάμια και τις ακροθαλασσιές και με τα ζώα που σκότωναν με τα πέτρινα όπλα τους. Προμήθειες δεν είχαν μάθει να κάνουν... Ήταν όμως παρατηρητικοί... Πρόσεξαν το σκίουρο και τον δρυοκολάπτη που φύλαγαν τα φουντούκια και τα βελανίδια στις φωλιές τους... Τις μέλισσες που συγκέντρωναν το μέλι στις κερήθρες τους... Τα μερμύγκια που μάζευαν σπόρους... Άρχισαν λοιπόν κι εκείνοι να κάνουν το ίδιο. Έτσι είχαν τροφή για τους κρύους μήνες... Ήταν μια καλοκαιριάτικη μέρα. Η οικογένεια του Μεγάλου Κυνηγού ήταν συγκεντρωμένη κοντά στην καλύβα τους...Ο πατέρας δεν θα πήγαινε για κυνήγι εκείνη τη μέρα. Το αγριογούρουνο που είχε σκοτώσει την προηγουμένη, θα τους έφτανε και για την άλλη μέρα. Είχε περάσει η εποχή που αφού έτρωγαν τη μια μέρα όσο μπορούσαν, το άλλο το πετούσαν... Τώρα είχαν την άσπρη σκόνη, που μάζευαν στα βράχια (το αλάτι). Κι ακόμη είχαν τη φωτιά, που μ' αυτή έψηναν τα κυνήγια τους. Έτσι βολεύονται γι' αρκετές μέρες με τροφή...