Στη βαριά ατμόσφαιρα μιας από εκείνες τις μικρές επαρχιακές πόλεις όπου τα πάθη σιγοκαίνε κάτω από τις στάχτες, αυτή είναι η οδυνηρή ιστορία μιας ηλικιωμένης κοπέλας. Η Ελέν Τιμπώ κάποτε αγαπούσε τον ξάδερφό της, τον Ζακ. Πίστευε ότι θα έφτιαχνε τη ζωή της μαζί του. Όταν τον είδε ξανά μετά από αρκετά χρόνια σιωπής, ήταν παντρεμένος και της είχε εμπιστευτεί το παιδί του, το οποίο ήθελε να κρατήσει μακριά από το Παρίσι. Η Ελέν είναι βίαιη και παθιασμένη. Με κάθε τρόπο, ακόμα και με τον χειρότερο, κατάφερε να αποσπάσει το παιδί από τους γονείς του για να εκδικηθεί έναν απογοητευμένο έρωτα, αλλά σύντομα τον πλησιάζει. Δίπλα στην τρυφερή και ευγενική αδερφή της, Μάρθ, την οποία ο πόλεμος έκανε ηρωίδα της μακί, φυλάει ζηλότυπα τον Μπερνάρ μέχρι την ημέρα που το παιδί, έχοντας γίνει έφηβο, παρατηρεί με τρόμο μια ανησυχητική ομοιότητα μεταξύ του πατέρα του και αυτού. Για μια στιγμή ελπίζει να γίνει φίλη του στη φρεσκάδα μιας απατηλής συντροφικότητας, αλλά ο Μπερνάρ ερωτεύεται μια νεαρή κοπέλα. Η Ελένη καταφέρνει να ξεπεράσει τη ζήλια που την κυριεύει, να αγαπήσει έστω και σε αυτή την Ιζαμπέλ ένα μυστηριώδες σημάδι Πρόνοιας. Όταν η Ιζαμπέλ πεθαίνει, εύθραυστη και εξωπραγματική σαν μια πνοή άνοιξης, η Ελένη είναι ανίσχυρη να αποσπάσει τον Μπερνάρ από τα χέρια μιας τυχοδιώκτισσας. Θα ήθελε ακόμα να τον κρατήσει κοντά της, αλλά μπροστά της έχει μόνο ένα μικρό αρσενικό παραδομένο στις επιθυμίες της και το οποίο δεν τολμά πια να κοιτάξει κατάματα. Η Ελένη είναι μόνη, γριά, κατεστραμμένη. Απεγνωσμένα προσκολλάται στον Μπερνάρ, τον χάνει λίγο περισσότερο κάθε μέρα και όταν εκείνος το σκάει με την ερωμένη του, δεν έχει άλλη επιλογή από το να πάει στο τέλος αυτής της νύχτας όπου από τότε που πήρε το παιδί περπατάει ψαχουλεύοντας, χωρίς να ξέρει πού βρίσκεται ή πού πηγαίνει.