Local cover image
Local cover image

Τα θεία δώρα : Ποιήματα / Ζαχαρίας Παπαντωνίου ; εικ.: Άγγελος Θεοδωρόπουλος

Main Author: Παπαντωνίου, Ζαχαρίας, ΣυγγραφέαςCorporate Author (Main): Βιβλιοπωλείον της "Εστίας", ΕκδότηςSecondary Author: Θεοδωρόπουλος, Άγγελος, ΖωγράφοςLanguage: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Βιβλιοπωλείον της "Εστίας", [χ.τ.] : [χ.χ.]Description: 90 σ. : εικ. ; 24χ17 εκ.Dewey: 889.1 ΠΑΠAbstract: Σαν αλαργεύουν από μέ γεμάτοι τρόμο οι γάτοι Θαρρώντας που απαντήθηκαν με φοβερό διαβάτη Ας ήταν, Θε μου, δυνατό να βγούνε απ' την απάτη. Ο ίσκιος που τρέχει να χαθή παράμερα του δρόμου Μες στα βαθειά μεσάνυχτα που πάω στο φτωχικό μου Να τόξερε τί ανάξιος οπούμαι τέτοιου τρόμου! Με των προγόνων τους θα ζουν τα θολωμένα φρένα Και τρέμουνε τον άνθρωπο τα ζώα τ' αγαπημένα Ίσως κι εγώ, σκληρό παιδί, να τάχα αδικημένα. Μα τώρα που έχω μέσα μου ελέους κι αγάπης βρύση Πολλών ψυχών τα κρίματα μπορούσε να τα σβήση Στης γάτας το γουναρικό το χάδι μου αν γλυστρήση. Στη μοναξιά μας την ιερή και στη βαθειά ησυχία Όταν εκείνη αργοπατή στα μάταια τα βιβλία Δεν είναι η σιωπή μας νους, ο λόγος ανοησία; Βουβή η αφή, μα νόημα κι υπομονή γεμάτη Χαϊδεύοντας τη ράχη του γυρτή, απαλή, χνουδάτη Μιλεί του ζώου για τη φριχτήν ανθρώπινην απάτη. Ας ήταν η ασκημότερη κι η πιο κυνηγημένη Στο κρύο! τη νύχτα! από στενό σοκάκι μαζεμένη Από τις δούλες και τις γρηές αναθεματισμένη Από το πετροβόλημα παιδιών φοβερισμένη Για ζεστασιά! για μίλημα! για χάδι πεινασμένη Αυτή που θάτανε γραφτό να κάμω ευτυχισμένη!.Subject - Topical Name: Νεοελληνική ποίηση
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Cover image Item type Current library Collection Call number Copy number Status Date due Barcode
Book Book Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής Κύρια Συλλογή 889.1 ΠΑΠ (Browse shelf(Opens below)) 1 Available 0000002899

Σαν αλαργεύουν από μέ γεμάτοι τρόμο οι γάτοι
Θαρρώντας που απαντήθηκαν με φοβερό διαβάτη
Ας ήταν, Θε μου, δυνατό να βγούνε απ' την απάτη.

Ο ίσκιος που τρέχει να χαθή παράμερα του δρόμου
Μες στα βαθειά μεσάνυχτα που πάω στο φτωχικό μου
Να τόξερε τί ανάξιος οπούμαι τέτοιου τρόμου!

Με των προγόνων τους θα ζουν τα θολωμένα φρένα
Και τρέμουνε τον άνθρωπο τα ζώα τ' αγαπημένα
Ίσως κι εγώ, σκληρό παιδί, να τάχα αδικημένα.

Μα τώρα που έχω μέσα μου ελέους κι αγάπης βρύση
Πολλών ψυχών τα κρίματα μπορούσε να τα σβήση
Στης γάτας το γουναρικό το χάδι μου αν γλυστρήση.

Στη μοναξιά μας την ιερή και στη βαθειά ησυχία
Όταν εκείνη αργοπατή στα μάταια τα βιβλία
Δεν είναι η σιωπή μας νους, ο λόγος ανοησία;

Βουβή η αφή, μα νόημα κι υπομονή γεμάτη
Χαϊδεύοντας τη ράχη του γυρτή, απαλή, χνουδάτη
Μιλεί του ζώου για τη φριχτήν ανθρώπινην απάτη.

Ας ήταν η ασκημότερη κι η πιο κυνηγημένη
Στο κρύο! τη νύχτα! από στενό σοκάκι μαζεμένη
Από τις δούλες και τις γρηές αναθεματισμένη

Από το πετροβόλημα παιδιών φοβερισμένη
Για ζεστασιά! για μίλημα! για χάδι πεινασμένη
Αυτή που θάτανε γραφτό να κάμω ευτυχισμένη!

There are no comments on this title.

to post a comment.

Click on an image to view it in the image viewer

Local cover image
Koha δημιουργία