Local cover image
Local cover image

Το Χάρτινο Σπέρμα / Άννα Δομηνίκου

Main Author: Δομηνίκου, Άννα, ΣυγγραφέαςCorporate Author (Main): Δελφίνι, ΕκδότηςLanguage: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Δελφίνι, 1993Description: 96 σ. ; 21χ13 εκ.ISBN: 960-309-061-1.Classification: ΕΜ ΔΟΜAbstract: Τόσες πολλές φωτογραφίες, άδειασε το σιδερένιο κουτί που γράφει ακόμη στο καπάκι του Μπισκότα Παπαδοπούλου κι εκείνη έπαψε να μου δείχνει, έπαψε να μιλάει, να θυμάται, να πληγώνεται και να πληγώνει. Ο Σάκης, ο Τάκης, η Michelle, η Καίτη, η Μαρία η Νεώτερη, ονόματα, πρόσωπα, αποτυπωμένα στο κιτρινισμένο χαρτί, νεκροί, ζωντανοί, αντάμα όλοι. «Θυμήσου», μου λέει «Σε ικετεύω θυμήσου», μα εγώ δεν θέλω να θυμάμαι, τώρα στο τέλος της ζωής μου να ξεχάσω θέλω, μόνο τον Γιώργη μου θυμάμαι, τον Γιώργη μου που μου τραγούδαγε, που με κοίταζε στα μάτια και μου ψιθύριζε, μαζί θα πορευτούμε Μαρία μου, μαζί εσύ, εγώ και το μικρούλη μας. Έφυγες, Γιώργη, και μ άφησες μόνη να παλεύω τους ζωντανούς, τους πεθαμένους. Έφυγες, Γιώργη, και μ άφησες μόνη μ αυτό το άσχημο πλάσμα που με κοιτάζει νύχτα μέρα στα μάτια, φοβάμαι, Γιώργη, έφυγες και μ άφησες με μια άγνωστη που με βασανίζει με φωτογραφίες και ονόματα, έφυγες, Γιώργη, και μ άφησες μόνη μαζί της. «Κόρη σου είμαι» μου λέει «Κόρη σου», δεν είναι κόρη μου, Γιώργη, στοιχειό είναι, φύγατε όλοι σας και κάθισε εδώ απένταντί μου και με βασανίζει. «Μίλα» μου λέει «Κοίτα, θυμήσου». Θυμάμαι, Γιώργη, θυμάμαι, μια κόρη μόνο είχαμε, όμορφη σαν νεράιδα..Subject - Topical Name: Νεοελληνική πεζογραφία -- Αφήγημα | Ελληνική Λογοτεχνία
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Item type Current library Collection Call number Copy number Status Date due Barcode
Book Book Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής Κύρια Συλλογή ΕΜ ΔΟΜ (Browse shelf(Opens below)) 1 Available 0000011049

Τόσες πολλές φωτογραφίες, άδειασε το σιδερένιο κουτί που γράφει ακόμη στο καπάκι του Μπισκότα Παπαδοπούλου κι εκείνη έπαψε να μου δείχνει, έπαψε να μιλάει, να θυμάται, να πληγώνεται και να πληγώνει. Ο Σάκης, ο Τάκης, η Michelle, η Καίτη, η Μαρία η Νεώτερη, ονόματα, πρόσωπα, αποτυπωμένα στο κιτρινισμένο χαρτί, νεκροί, ζωντανοί, αντάμα όλοι. «Θυμήσου», μου λέει «Σε ικετεύω θυμήσου», μα εγώ δεν θέλω να θυμάμαι, τώρα στο τέλος της ζωής μου να ξεχάσω θέλω, μόνο τον Γιώργη μου θυμάμαι, τον Γιώργη μου που μου τραγούδαγε, που με κοίταζε στα μάτια και μου ψιθύριζε, μαζί θα πορευτούμε Μαρία μου, μαζί εσύ, εγώ και το μικρούλη μας. Έφυγες, Γιώργη, και μ άφησες μόνη να παλεύω τους ζωντανούς, τους πεθαμένους. Έφυγες, Γιώργη, και μ άφησες μόνη μ αυτό το άσχημο πλάσμα που με κοιτάζει νύχτα μέρα στα μάτια, φοβάμαι, Γιώργη, έφυγες και μ άφησες με μια άγνωστη που με βασανίζει με φωτογραφίες και ονόματα, έφυγες, Γιώργη, και μ άφησες μόνη μαζί της. «Κόρη σου είμαι» μου λέει «Κόρη σου», δεν είναι κόρη μου, Γιώργη, στοιχειό είναι, φύγατε όλοι σας και κάθισε εδώ απένταντί μου και με βασανίζει. «Μίλα» μου λέει «Κοίτα, θυμήσου». Θυμάμαι, Γιώργη, θυμάμαι, μια κόρη μόνο είχαμε, όμορφη σαν νεράιδα.

There are no comments on this title.

to post a comment.

Click on an image to view it in the image viewer

Local cover image
Koha δημιουργία