Ο τίτλος πρωτοτύπου είναι στα ρωσικά

Αν και βιβλίο σφοδρού πάθους, Η πλημμύρα μπορεί να εκληφθεί ως η πνευματική διαθήκη του Ζαμιάτιν, επειδή εκεί εκφράζεται το πιστεύω του για την ανθρώπινη ψυχη: ότι θα μείνει ανεξέλεγκτη απ' οποιαδήποτε σκοπιμότητα και εξαναγκασμό, το αντίθετο δηλαδή απ' την εφιαλτικά ισοπεδωμένη μοίρα των ανθρώπων-αριθμών του Εμείς, του εσχατολογικού αυτού αντιμύθου του μέλλοντός μας. Δεν είναι τυχαίο που στην Πλημμύρα, αλλά και στο Εμείς, ένα φύσει ανεξέλεγκτο και άλογο συναίσθημα, ο έρωτας, σημαίνεται ως ακραίο όριο απελευθέρωσης. Παράλληλα με τον άγριο άνεμο και την επίφοβη πλημμύρα του ποταμού Νέβα, την οποία μυστικά επικαλείται η ηρωίδα, τρομακτικής έντασης συναισθήματα αφήνονται να κατακλύσουν τις ψυχές. Η βουή και η ορμητικότητα του ποταμού -ευδιάκριτο σύμβολο του σκοτεινού πάθους- συνακούγεται και συγκαλύπτει τον απρόσωπο ρυθμικό θόρυβο των μηχανών, ενώ ταυτόχρονα η ψυχή της Σοφίας, μόνη και αβοήθητη, παραδίνεται στους προαιώνιους φόβους και τα πάθη της.