Φθινόπωρο του 422 π.Χ. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος κρατούσε εδώ και 10 χρόνια! Οι δύο αντίπαλοι είχαν φτάσει πια στα τελευταία όρια της αντοχής τους. Αμέσως μετά την μάχη της Αμφίπολης, όπου σκοτώθηκαν οι δύο φιλοπόλεμοι αρχηγοί Κλέωνας και Βρασίδας, άρχισαν προσπάθειες για διαπραγματεύσεις... Η επιθυμία του Αριστοφάνη για ειρήνη μετουσιώνεται, με το ομώνυμο έργο που ανεβάζει την επόμενη άνοιξη στα μεγάλα Διονύσια, σ' έναν ανάλαφρο άλλα και βαθύτατα λυρικό καημό, όπως τον αισθάνονται οι απλοί άνθρωποι του λαού, αυτοί που σε όποιο στρατόπεδο και να βρίσκονται πληρώνουν σε κάθε πόλεμο το μεγαλύτερο τίμημα. Ταυτόχρονα, στο έργο ο ποιητής κάνει την διεισδυτική ανάλυση των αιτίων του πολέμου, ξεσκεπάζει τους φταίχτες -που είναι ίδιοι σε όλες τις εποχές- και τους χτυπάει αλύπητα. Με το έργο αυτό ο Αριστοφάνης μοιάζει ν' ανεβαίνει σ' ένα πανύψηλο βάθρο, ώστε το φλογερό ειρηνιστικό του κήρυγμα ν' ακουστεί σ' όλον τον κόσμο...