21/3/1997

Ποτέ άλλοτε τα κείμενα ενός αντάρτικου κινήματος δεν είχαν έναν τόσο πολύμορφο ποιητικό λόγο. Όπως λέει ο Μάρκος, είναι το αντάρτικο που έχει ρίξει περισσότερες λέξεις παρά σφαίρες.
Μέσα από τα κείμενα μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του αγώνα βήμα βήμα, την αντίληψη της νέας κοινωνίας, τις απόψεις για την εξουσία, τον άνθρωπο, τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, την τεχνολογία, τον έρωτα.
Στα περίφημα «υστερόγραφά» του, ο Μάρκος αφήνει ελεύθερο το λογοτεχνικό του ταλέντο, αφηγείται ινδιάνικους θρύλους, προσωπικές εμπειρίες και βιώματα της αντάρτικης ζωής, φιλοσοφικές ανησυχίες, την ανθρώπινη πλευρά του κινήματος. Με το αστείρευτο χιούμορ του γελοιοποιεί και αφοπλίζει την αντίπαλη προπαγάνδα, κάνει αυτοκριτική και χλευάζει. Με συγκλονιστικές περιγραφές αποκαλύπτει τις άθλιες συνθήκες ζωής των ινδιάνικων κοινοτήτων και τα ατιμώρητα εγκλήματα «εκείνων που διατίμησαν το ινδιάνικο αίμα στο χρηματιστήριο σε τιμή μικρότερη από αυτή του κοτόπουλου».