23/11/1993

Επειδή η ζωή γέμισε παραισθήσεις ο κινηματογράφος είναι απαραίτητος γιατί μας επιστρέφει στην εσωτερική ζωή και αποτελεί τον απόηχό της. Ο κόσμος είναι ντυμένος με εικόνες από τα γεννοφάσκια μας και ανάμεσα σε εμάς και την πραγματικότητα ξετυλίγεται μια αόρατη ταινία μέσα στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε ως φαντάσματα. (. . .) Είμαστε όλοι κινηματογραφιστές κι επειδή φοβόμαστε δεν κάνουμε ταινίες. Αυτός ο φόβος όμως αποτελεί και σεβασμό για τις ταινίες αυτών που τόλμησαν, εκείνων που έγιναν τα μάτια και τα αυτιά μας. Αυτοί ρίχνουν τις γέφυρες με τη δημιουργία, τη ζωή, τον θάνατο, τους ανθρώπους, τον κόσμο. Ας κυκλοφορήσουμε λοιπόν άφοβα από ταινία σε ταινία.
Περιλαμβάνονται κείμενα που δημοσιεύτηκαν κυρίως σε περιοδικά και πολιτιστικές εκδόσεις. . Τα πενήντα περίπου κείμενα αυτού του βιβλίου σηματοδοτούν την πορεία του κινηματογράφου και της κινηματογραφοφιλίας στην Ελλάδα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, από τα θερινά σινεμά ώς τις αίθουσες τέχνης κι από τα φεστιβάλ ώς την τηλεόραση.