Να τα μετράω ή να μην τα μετράω τα χρόνια; / Ελένη Γκίκα
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Άγκυρα, 1999Description: 265 σ. ; 21χ14 εκ.ISBN: 960-234-670-1.Classification: ΕΜ ΓΚΙAbstract: «..Γιατί μόνο βλέποντας σε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου...» Υπάρχουν άραγε τέτοιες γυναίκες; ρωτά εγκλωβισμένος σε ένα γραφείο ένας άντρας, σίγουρος κιόλας για την απάντηση: «Στον έρωτα, άλλωστε, όπως, εμείς το θέλουμε, τον φανταζόμαστε τον άλλο». Εκείνος, εξάλλου, είχε μάθει να τρέχει και να τα καταφέρνει με τη φωνή: αργή, ξερή, αποφασιστική, τσιμεντένια και τελεσίδικη. Να διατάζει την ώρα που τον διέταζε. Γι'αυτό και όταν η δική της φωνή πέρασε δίπλα του, εκείνος δεν άκουγε. Στ'αφτιά του αντηχούσε η άλλη φωνή, ήταν ως συνήθως απασχολημένος. Σήμερα 3.235 πρωινά μετά από εκείνο το πρωινό, εκείνος ο άντρας βιώνοντας το μότο της ιστορίας του San Martin «θα είσαι ότι πρέπει να είσαι κι αν όχι, δεν θα είσαι τίποτα», προσπαθεί ν' αντέξει το γράμμα αυτής της γυναίκας που μόλις φτάνει «...Γιατί μόνο βλέποντας σε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου...» Αλλά τώρα το μόνο που μπορεί πια είναι για πάντα ν' αναρωτιέται «Να τα μετράω ή να μην τα μετράω τα χρόνια;».Provenance note: 22/05/2000Subject - Topical Name: Νεοελληνική πεζογραφία -- Μυθιστόρημα | Ελληνική Λογοτεχνία| Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | ΕΜ ΓΚΙ (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000014458 |
22/05/2000
«..Γιατί μόνο βλέποντας σε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου...» Υπάρχουν άραγε τέτοιες γυναίκες; ρωτά εγκλωβισμένος σε ένα γραφείο ένας άντρας, σίγουρος κιόλας για την απάντηση: «Στον έρωτα, άλλωστε, όπως, εμείς το θέλουμε, τον φανταζόμαστε τον άλλο». Εκείνος, εξάλλου, είχε μάθει να τρέχει και να τα καταφέρνει με τη φωνή: αργή, ξερή, αποφασιστική, τσιμεντένια και τελεσίδικη. Να διατάζει την ώρα που τον διέταζε. Γι'αυτό και όταν η δική της φωνή πέρασε δίπλα του, εκείνος δεν άκουγε. Στ'αφτιά του αντηχούσε η άλλη φωνή, ήταν ως συνήθως απασχολημένος. Σήμερα 3.235 πρωινά μετά από εκείνο το πρωινό, εκείνος ο άντρας βιώνοντας το μότο της ιστορίας του San Martin «θα είσαι ότι πρέπει να είσαι κι αν όχι, δεν θα είσαι τίποτα», προσπαθεί ν' αντέξει το γράμμα αυτής της γυναίκας που μόλις φτάνει «...Γιατί μόνο βλέποντας σε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου...» Αλλά τώρα το μόνο που μπορεί πια είναι για πάντα ν' αναρωτιέται «Να τα μετράω ή να μην τα μετράω τα χρόνια;»


There are no comments on this title.