Αντιόπη Αθανασιάδου
Χρήστος Αναγνωστόπουλος
Λυσίας Αναστασόπουλος
Γιώτα Αργυροπούλου
Νάνος Βαλαωρίτης
Αλέκος Βασιλάτος
Αγγέλα Γαβρίλη
Λεωνίδας Γαλάζης
Γιώργος Γεωργούσης
Άννα Γρίβα
Βίκυ Δερμάνη
Κική Δημουλά
Μάνος Ελευθερίου
Γιάννης Ζέρβας
Ματθαίος Ζευγόλης
Βασίλης Ζηλάκος
Δημήτρης Θαλασσινός
Σπύρος Θεριανός
Λένα Καλλέργη
Κώστας Καναβούρης
Βικτώρια Καπλάνη
Ναταλία Κατσού
Διονύσης Καψάλης
Αντρέας Κέντζος
Θανάσης Κιτσόπουλος
Φροσούλα Κολοσιάτου
Ματθαίος Κοντογιώργης
Γιάννης Κοντός
Δημήτρης Κοσμόπουλος
Στράτος Κοσσιώρης
Θεώνη Κοτίνη
Χρήστος Κούκης
Γιάννης Λειβαδάς
Ιουλίτα Λειβαδίτη
Χριστόφορος Λιοντάκης
Βαγγέλης Λουλαδάκης
Ευγενία Λούπακη
Σ. Λυγέας
Βασίλης Μαραγκός
Ελένη Μαρινάκη
Γιώργος Μαρκόπουλος
Θανάσης Μαρκόπουλος
Δημήτρης Μαρούλης
Σωκράτης Μαρτίνης
Κώστας Μαυρουδής
Ανέστης Μελιδώνης
Πέννυ Μηλιά
Αλέξανδρος Μηλιάς
Αγγελική Μητσολίδου
Θανάσης Γ. Μίχος
Γιώργος Μπλάνας
Κωνσταντίνος Μπούρας
Άννα Νιαράκη
Τόλης Νικηφόρου
Λιλή Ντίνα
Λευτέρης Ξανθόπουλος
Απόστολος Παλιεράκης
Ευτυχία Παναγιώτου
Έκτορας Πανταζής
Μιχάλης Παπαδόπουλος
Θοδωρής Παπαϊωάννου
Γιολάντα Πέγκλη
Γιώργος Πετράκος
Τάκης Πιερράκος
Βασίλης Πολύζος
Θοδωρής Ρακόπουλος
Μόμα Ράντιτς
Κώστας Ρικάκης
Γιώργος Ρούβαλης
Νίκος Σαββάκης
Σωτήρης Σαράκης
Αγγελική Σιδηρά
Μάρκος Σκληβανιώτης
Νίκος Σταμπάκης
Γιάννης Στεφανάκις
Γιάννης Στρούμπας
Μαρία Τοπάλη
Ηλίας Τσάπες
Γιώργος Τσιρώνης
Μανώλης Φουρτούνης
Αργύρης Χιόνης
Χαρά Χρηστάρα
Γιώργος Χριστοδουλίδης
Δήμητρα Χριστοδούλου
Βαγγέλης Χρόνης
Μαρία Χρονιάρη
Τηλέμαχος Χυτήρης

ΔΩΡΕΑ : 15-03-17

Φυσικά, η οντότητα της ποίησης είναι πάντα μία και ομοούσιος: ξετυλίγεται σαν την κόκκινη κλωστή του παραμυθιού, διατρέχει τον χρόνο και κρατά αρραγή τη συνέχεια, ελίσσεται, μπερδεύεται, ξεμπερδεύεται, αλλάζει ξενιστές και εξελίσσεται με παλινδρομήσεις, πάντα ζωντανή, πολυμορφική, πολυπλόκαμη, πολλαπλών κατευθύνσεων. Και, κανονικά, πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως είναι στην πραγματικότητα: άχρονη, άφυλη, ανάδελφη. Μ' αυτή την έννοια, όμως, μια περιοδική ανθολογία είναι απολύτως απαραίτητη, επιτελεί ένα πολύ χρήσιμο έργο: "ενορχηστρώνοντας" την κατ' έτος ποιητική παραγωγή σε μια αρμονική πολυφωνία, χαρτογραφεί τις κατακτημένες περιοχές με όλα τα χρώματα και τις αποχρώσεις τους σε μια πανοραμική άποψη, επισημαίνει τις διαφορετικότητες και οριοθετεί ένα συγκεκριμένο τοπίο, ώστε να μπορεί κάποιος να σχηματίζει εύκολα μια καθαρή εικόνα για το τρέχον ποιητικό γίγνεσθαι. Τολμούμε να δηλώσουμε ευθαρσώς πως Τα Ποιήματα του 2010 επιτυγχάνουν τον στόχο τους: δίνουν μια πλήρη εικόνα της φετινής ελληνικής ποιητικής "προόδου" (όσο πλήρες μπορεί να είναι ποτέ ένα τέτοιο εγχείρημα) και με όση αντικειμενικότητα μπορεί να υπάρχει στην, οπωσδήποτε υποκειμενική, κρίση των ανθολόγων.