Φαινώ : Η αγρυπνιά του πελάγου = Phaeno: la veille pelagique / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Θεσσαλονίκη : Μπίμπης, 1999Description: 67 σ. ; 21χ14 εκ.Dewey: 889.1 ΤΟΚAbstract: Όταν η ημέρα αλλάζει φορεσιά κι ανάμεσα σε νιογέννητες φυλλωσιές βρεθείς, όπου η όστρια θροΐζει το ευφρόσυνο γέλιο της, θυμήσου τουλάχιστον εκείνο το κορίτσι. Πώς ευώδιαζε από πολύ μακριά με την πορφύρα των ρόδων στα μαλλιά, ντυμένο στις μελανιές αγρύπνιες του πελάγου, με γεύση στα χείλη όνειρου πικρού και τις καμπύλες του κορμιού παιδεμένες από τον μόχθο της μάταιης ελπίδας. Ήταν εκεί, φύλαγε αστρολούλουδα στη χόβολη του πόθου ανυφασμένα, σκιρτώντας να λύσει του καραβιού τα πανιά σε κρύπτες χαράς να αρμενίσει. Ύστερα στον ίσκιο του φεγγαριού βρέθηκε ξαφνικά να περπατά. Σε μια παλάμη γης. Θυμήσου ωστόσο εκείνο το κορίτσι Φαινώ, Ιάνθη, Λυδία ή Ιάχη να ’τανε τ’ όνομά του, κρίνος λεπτόμισχος, καπνός μαζί και λάβα, που μιαν ακαταμάχητη γοητεία εκπέμπει..Subject - Topical Name: Νεοελληνική ποίηση| Cover image | Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | 889.1 ΤΟΚ (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000014530 |
Browsing Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής shelves, Collection: Κύρια Συλλογή Close shelf browser (Hides shelf browser)
| 889.1 ΤΖΟ Ρινόκεροι | 889.1 ΤΖΟ Και γάμον Έβρου του ποταμού | 889.1 ΤΙΛ Διέξοδος | 889.1 ΤΟΚ Φαινώ , Η αγρυπνιά του πελάγου | 889.1 ΤΟΥ Ελίχρυσοι , Παιδικά και άλλα ποιήματα (1964-1974) | 889.1 ΤΟΥ Ρεποθέμελα | 889.1 ΤΟΥ Νυκτίσεμνα |
Όταν η ημέρα αλλάζει φορεσιά
κι ανάμεσα σε νιογέννητες φυλλωσιές βρεθείς,
όπου η όστρια θροΐζει το ευφρόσυνο γέλιο της,
θυμήσου τουλάχιστον εκείνο το κορίτσι.
Πώς ευώδιαζε από πολύ μακριά
με την πορφύρα των ρόδων στα μαλλιά,
ντυμένο στις μελανιές αγρύπνιες του πελάγου,
με γεύση στα χείλη όνειρου πικρού
και τις καμπύλες του κορμιού παιδεμένες
από τον μόχθο της μάταιης ελπίδας.
Ήταν εκεί,
φύλαγε αστρολούλουδα
στη χόβολη του πόθου ανυφασμένα,
σκιρτώντας να λύσει του καραβιού τα πανιά
σε κρύπτες χαράς να αρμενίσει.
Ύστερα στον ίσκιο του φεγγαριού
βρέθηκε ξαφνικά να περπατά.
Σε μια παλάμη γης.
Θυμήσου ωστόσο εκείνο το κορίτσι
Φαινώ, Ιάνθη, Λυδία ή Ιάχη να ’τανε τ’ όνομά του,
κρίνος λεπτόμισχος, καπνός μαζί και λάβα,
που μιαν ακαταμάχητη γοητεία εκπέμπει.


There are no comments on this title.