...-Το αγόρι έχει μαθήματα, δεν μπορεί πια να κοιμάται στην "κάμαρα των παιδιών" τώρα που ήρθαν τα μωρά... Έτσι κάποτε ο μπαμπάς, η γιαγιά κι εγώ μεταφέραμε τα πράματα της αποθήκης. Ένα ντιβάνι κι ένα μικρό τραπεζάκι απ' αυτά που διπλώνουν, για γραφείο, μια καρέκλα και δύο, τρία ράφια ήταν η επίπλωση της κάμαράς μου. Στη μέση του τοίχου κρέμασα μια μεγάλη φωτογραφία της μητέρας. Κάθε πρωί την καλημέριζα και κάθε βράδυ την καληνύχτιζα. Έτσι νόμιζα πως ήταν πάντα κοντά μου, πως δεν έφυγε, δε μ' εγκατέλειψε, ήταν εκεί δα, πάνω από το κρεβάτι και με φύλαγε, με πρόσεχε και με νανούριζε τις νύχτες της ξαγρύπνιας... Η εικόνα του παιδιού που ανώριμο και ανερμάτιστο μπαίνει στο στίβο της βιοπάλης είναι ο ήρωας του βιβλίου. Ζωντανός, πειστικός, ικανός να κατανικά τα αντίξοα της ζωής με ευψυχία...

Βραβεία: Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.