Η νοημοσύνη των ζώων / Aziz Nesin ; μτφρ.: Έρμος Αργαίος
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Κέδρος, 1977Description: 152 σ. ; 21χ14 εκ.Classification: ΞΕΜ ΝΕSAbstract: Μια μέρα ένας φυλακισμένος στις φυλακές του Χαρμπιέ είχε πιάσει ένα μεγάλο ποντικό των λαγουμιών, καπακώνοντας τον με γκαζοντενεκέ. Μαζεύτηκαν οι φυλακισμένοι του θαλάμου γύρω στον ποντικό. Ένας από αυτούς πρότεινε το εξής παιχνίδι: - Να δέσουμε στην ουρά του ποντικού άδειο κονσερβοκούτι. Να δέσουμε και στην ουρά μιας γάτας παρόμοιο κουτί. Ύστερα να αμολήσουμε ποντικό και γάτα στην αυλή. Να δούμε τι θα γίνει! Την πρόταση τη βρήκαν όλοι γουστόζικη. Έβαλαν τα δύο ζώα απέναντι τόνα στο άλλο. Και κλείσανε τις δύο αντικριστές πόρτες της αυλής. Επομένως, ο ποντικός και η γάτα δεν μπορούσαν να φύγουν πουθενά. Αμολήσανε με μιας και τα δύο ζώα. Μόλις είδε η γάτα τον ποντικό, ρίχτηκε πάνω του. Ο ποντικός το ' βαλε στα πόδια. Εκείνη τη στιγμή χάλασε ο κόσμος! Στην αυλή άρχισε ένας περίεργος αγώνας δρόμου. Δεν ήξερε κανείς, ποιος ποιόνα κυνηγάει. Και τα δύο ζώα φοβισμένα από το πατιρντί των κονσερβοκουτιών που ήταν δεμένα στις ουρές τους, έτρεχαν σαν δαιμονισμένα. Ακουμπισμένοι στον μαντρότοιχο της αυλής, σπαρταρούσαν απ' τα γέλια οι φυλακισμένοι. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε μια αυστηρή φωνή: - Τι ρεζιλίκια είναι αυτά, βρε σεις!...Δεν τα λυπάστε τα ζώα, βρε!... Αυτός που φώναζε ήτανε καταδικασμένος σε θάνατο. Γι' αυτό του είχαν δώσει το παρατσούκλι «θανατοποινίτης». Το πολύ σε έναν μήνα θα τον κρεμάγανε. - Λύστε αμέσως τα τενεκεδόκουτα! Τους πρόσταξε. Ό,τι κι αν έλεγε το εκτελούσανε. Λύσανε τα κουτιά. Τους μάλωσε και πάλι: - Δεν λυπηθήκατε καθόλου τα ζώα; Μου φάνηκε πως υγράνθηκαν τα μάτια του «θανατοποινίτη»..Provenance note: ΔΩΡΕΑ : 19/01/10Subject - Topical Name: Εφηβική λογοτεχνία -- Μεταφρασμένη| Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | ΞΕΜ ΝΕS (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000021210 |
ΔΩΡΕΑ : 19/01/10
Μια μέρα ένας φυλακισμένος στις φυλακές του Χαρμπιέ είχε πιάσει ένα μεγάλο ποντικό των λαγουμιών, καπακώνοντας τον με γκαζοντενεκέ. Μαζεύτηκαν οι φυλακισμένοι του θαλάμου γύρω στον ποντικό. Ένας από αυτούς πρότεινε το εξής παιχνίδι: - Να δέσουμε στην ουρά του ποντικού άδειο κονσερβοκούτι. Να δέσουμε και στην ουρά μιας γάτας παρόμοιο κουτί. Ύστερα να αμολήσουμε ποντικό και γάτα στην αυλή. Να δούμε τι θα γίνει! Την πρόταση τη βρήκαν όλοι γουστόζικη. Έβαλαν τα δύο ζώα απέναντι τόνα στο άλλο. Και κλείσανε τις δύο αντικριστές πόρτες της αυλής. Επομένως, ο ποντικός και η γάτα δεν μπορούσαν να φύγουν πουθενά. Αμολήσανε με μιας και τα δύο ζώα. Μόλις είδε η γάτα τον ποντικό, ρίχτηκε πάνω του. Ο ποντικός το ' βαλε στα πόδια. Εκείνη τη στιγμή χάλασε ο κόσμος! Στην αυλή άρχισε ένας περίεργος αγώνας δρόμου. Δεν ήξερε κανείς, ποιος ποιόνα κυνηγάει. Και τα δύο ζώα φοβισμένα από το πατιρντί των κονσερβοκουτιών που ήταν δεμένα στις ουρές τους, έτρεχαν σαν δαιμονισμένα. Ακουμπισμένοι στον μαντρότοιχο της αυλής, σπαρταρούσαν απ' τα γέλια οι φυλακισμένοι. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε μια αυστηρή φωνή: - Τι ρεζιλίκια είναι αυτά, βρε σεις!...Δεν τα λυπάστε τα ζώα, βρε!... Αυτός που φώναζε ήτανε καταδικασμένος σε θάνατο. Γι' αυτό του είχαν δώσει το παρατσούκλι «θανατοποινίτης». Το πολύ σε έναν μήνα θα τον κρεμάγανε. - Λύστε αμέσως τα τενεκεδόκουτα! Τους πρόσταξε. Ό,τι κι αν έλεγε το εκτελούσανε. Λύσανε τα κουτιά. Τους μάλωσε και πάλι: - Δεν λυπηθήκατε καθόλου τα ζώα; Μου φάνηκε πως υγράνθηκαν τα μάτια του «θανατοποινίτη».


There are no comments on this title.