Ιδεολογική αφετηρία για τη συγγραφή του παρόντος βιβλίου υπήρξε η πεποίθησή μου πως οποιαδήποτε προσπάθεια σύλληψης του σύγχρονου αθλητικού φαινομένου πρέπει ουσιαστικά να επικεντρωθεί στη βαθειά κατανόηση του αθλητισμού της ελληνικής αρχαιότητας και την ιστορική γνώση της διαχρονικής τον εξέλιξης. Ο αθλητισμός, το σπουδαιότερο σύμβολο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, αποτελεί χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο ζωντανά κληροδοτήματα του αρχαίου κόσμου προς το σύγχρονο. Δεν υπάρχουν άλλωστε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις σήμερα που να παραπέμπουν τόσο έντονα στην ελληνική αρχαιότητα όσο ο αθλητισμός και οι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Είναι αλήθεια ότι οι αρχαίοι Έλληνες λάτρεψαν τη σωματική προσπάθεια και τον ανταγωνισμό όσο κανείς άλλος λαός. Ασκούνταν καθημερινά στα γυμνάσια και στις παλαίστρες και δοκίμαζαν τις δυνάμεις τους συμμετέχοντας σε ένα πλήθος αγωνιστικών εκδηλώσεων με την ελπίδα της νίκης. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας αρέσκονταν να ανταγωνίζονται, να ξεπερνούν τους άλλους αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Πρώτοι ανάμεσα σε όλους τους λαούς μετέτρεψαν τη σωματική δραστηριότητα σε άσκηση και την απλή αναμέτρηση σε αγώνα με ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Πρωτοστάτησαν λοιπόν ιδρύοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μια σειρά από άλλες πανελλήνιες ή τοπικές αθλητικές διοργανώσεις προσδίδοντάς τους μάλιστα θρησκευτικό περιεχόμενο. Καμιά άλλωστε θρησκευτική γιορτή και κανένα μεγάλο ιερό δεν υπήρχε στην Ελλάδα που να μη συνδύαζε τη λατρεία των θεών ή θεοτήτων με την οργάνωση αγώνων. Από κάθε άκρη της γης σε τακτά χρονικά διαστήματα οι Ένωνες συγκεντρώνονταν στους πανελλήνιους ιερούς αγώνες για να λατρέψουν τους θεούς τους, να διεκδικήσουν το στεφάνι της νίκης ή να χειροκροτήσουν τους αθλητές τους. Παράλληλα όμως, εκεί, στην Ολυμπία και τους Δελφούς, τον Ισθμό και τη Νεμέα καλλιεργούσαν, μέσω των αγώνων, την "εθνική" τους συνείδηση και την ενότητά τους συνειδητοποιώντας την κοινή τους καταγωγή και τη συγγένειά τους.