Ο λόγος και ο χρόνος / Παναγιώτης Φωτέας
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Αστρολάβος/Ευθύνη, 1990Description: 85 σ. ; 21χ14 εκ.Series: Αστρολάβος/Ευθύνη, 53Dewey: 889.4 ΦΩΤAbstract: Σε κείνη την στιγμή που κορυφώνεται ο χρόνος και ο λόγος με την εκφορά της μιας ή της άλλης μικρής λέξης, εισερχόμαστε και στον χώρο των απόλυτων καταστάσεων όπου τα πάντα είναι, η Ελευθερία ή Έκπτωση. Αλλ' όταν λυθεί αυτό το δίλημμα, τότε ο φόβος υπερβαίνεται καθώς και η ιδέα του θανάτου. Όλη άλλωστε η εμβίωση του χρόνου είναι μια προπαρασκευή στη συνάντηση με τον θάνατο. Έτσι συναντάται ο χρόνος με την αιωνιότητα. Η συνάντηση αυτή στον στέρεο άνθρωπο αποτελεί την συμπύκνωση της αναμονής (προσδοκίας), υπομονής (επιμονής) προοπτικής (διάρκειας) και γαλήνης (ανοχής, νηφαλιότητας). Έτσι μπορεί να ξεπερασθεί η τύρβη και η τριβή της καθημερινότητας. Όταν μάθουμε να αντιστεκόμαστε στον χρόνο και την φθορά με την οποία συνδέεται, τότε ακριβώς συμφιλιωνόμαστε μαζί του και υπερβαίνουμε το αίσθημα του αδυσώπητου τέλους, που παραστέκει την ύπαρξή μας. Η αντίσταση στο αίσθημα του κενού χρόνου, τον γεμίζει και μας γεμίζει..Provenance note: ΔΩΡΕΑ : 19/05/10Subject - Topical Name: Νεοελληνικό δοκίμιο | Δοκίμια | Ελληνική Λογοτεχνία| Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | 889.4 ΦΩΤ (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000021550 |
ΔΩΡΕΑ : 19/05/10
Σε κείνη την στιγμή που κορυφώνεται ο χρόνος και ο λόγος με την εκφορά της μιας ή της άλλης μικρής λέξης, εισερχόμαστε και στον χώρο των απόλυτων καταστάσεων όπου τα πάντα είναι, η Ελευθερία ή Έκπτωση. Αλλ' όταν λυθεί αυτό το δίλημμα, τότε ο φόβος υπερβαίνεται καθώς και η ιδέα του θανάτου. Όλη άλλωστε η εμβίωση του χρόνου είναι μια προπαρασκευή στη συνάντηση με τον θάνατο. Έτσι συναντάται ο χρόνος με την αιωνιότητα. Η συνάντηση αυτή στον στέρεο άνθρωπο αποτελεί την συμπύκνωση της αναμονής (προσδοκίας), υπομονής (επιμονής) προοπτικής (διάρκειας) και γαλήνης (ανοχής, νηφαλιότητας). Έτσι μπορεί να ξεπερασθεί η τύρβη και η τριβή της καθημερινότητας. Όταν μάθουμε να αντιστεκόμαστε στον χρόνο και την φθορά με την οποία συνδέεται, τότε ακριβώς συμφιλιωνόμαστε μαζί του και υπερβαίνουμε το αίσθημα του αδυσώπητου τέλους, που παραστέκει την ύπαρξή μας. Η αντίσταση στο αίσθημα του κενού χρόνου, τον γεμίζει και μας γεμίζει.


There are no comments on this title.