Δωρεά 7/6/2010

Δίχως παπά κοντεύανε να μείνουνε χρονιάρες μέρες οι Καλυβιώτες. Το έλεγε ο μπαρμπα-Μηλιός, ο πρόεδρος, και το ξανάλεγε. Το χωριό τους είχε παπά, τον παπα-Βαγγέλη, αυτός, όμως, είχε ξεμείνει Μεγαλοβδόμαδα στα χωριά της απέναντι ακτής και δεν μπορούσε να γυρίσει στο χωριό του να λειτουργήσει για την Ανάσταση, καθώς το πλοίο που έκανε τη διαδρομή είχε βουλιάξει αύτανδρο. Ταχτικά βούλιαζε το πλοίο που έκανε το δρομολόγιο για τα απέναντι χωριά, κι ωστόσο όλο και βρίσκουνταν ένα καινούριο να πάρει τη θέση του, καινούριος καπετάνιος που δεν τον έσκιαζαν οι φοβέρες του κυμάτου. Ώσπου να βουλιάξει κι αυτό και φτου κι από την αρχή.
"Να φωνάξουμε τον παπα-Κυριάκο να 'ρθει από την πόλη" είπε ο μπαρμπα-Μηλιός ο πρόεδρος. "Ναι, τον παπα-Κυριάκο" είπε κι ο Φταμηνίτης, που, όσο μπόι του έλειπε, τόσο ήτανε καπάτσος και πονηρός. Μαζί τους συμφώνησε κι ο μπαρμπ'-Αναγνώστης, αγράμματος χωρικός, που ήξερε όλα τα τροπάρια της Λαμπρής απόξω κι ανακατωτά.
Τον παπα-Κυριάκο τον προτιμούσαν όλοι στο χωριό, γιατί ήτανε καλός και καταδεχτικός και καθόλου μπερμπάντης, όπως ήθελαν να λένε οι κακές οι γλώσσες. Αλλά και του παπα-Κυριάκου το τραβούσε η καρδούλα του να πάει στους Καλυβιώτες να κάμει την Ανάσταση. Στο κάτω κάτω δε χάθηκε κι ο κόσμος, θα άφηνε στο πόδι του τον παπα-Θόδωρο το Σφοντύλα. "Πήγαινε εσύ" του είπε ο παπα-Σφοντύλας "κι εγώ θα τα βγάλω πέρα μόνος μου. Κι όταν γυρίσεις -πρώτα ο Θεός-, μοιραζόμαστε τις λειτουργίες και τα συλλείτουργα. Να μη χάσουμε και το εισόδημα των Καλυβιών...".