ΔΩΡΕΑ : 09-06-04

Στους «μεγαθύμους Κεφαλλήνας» λοιπόν αφιερώνω αυτόν τον μικρό πρόλογο. Σ' αυτούς, που συντρόφευσαν με την αγάπη τους και την εύθυμη διάθεσή τους, με το χιούμορ τους, θα λέγαμε, τον αείμνηστο Prof. J. Damboldt, την Γεωργία Καμάρη και τον υπογραφόμενο στις πολυάριθμες εξορμήσεις στις κορυφές και τ' ακρογιάλια του νησιού τους. Ο σκοπός μας ήταν η μελέτη της εξόχως ενδιαφέρουσας χλωρίδας της Κεφαλονιάς και η συγγραφή ενός αντίστοιχου έργου,

Η γεωμορφολογία του νησιού με το εναλλασσόμενο τοπίο, τις υψηλές κορυφές, τους πολυάριθμους κόλπους και τους υγροτόπους του, αλλά και η ποικίλη γεωλογική του σύσταση έχουν δημιουργήσει ένα πλήθος βιοτόπων. Κοντά σ' αυτά πρέπει ν' αναφερθούν η γειτνίαση του νησιού με την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και οι βιογεωγραφικές του σχέσεις με τις ανατολικές ακτές της Ιταλίας και ιδιαιτέρως με το όρος Γκάργκανο. Τι άλλο χρειάζεται ένα νησί, όπως η Κεφαλονιά, για ν' αποδειχθεί ένας τόπος από βιολογικής απόψεως προνομιούχος, Έκφραση αυτών των δεδομένων αποτελεί ο πλούτος της χλωρίδας της και ιδιαιτέρως του Αίνου. Και κορωνίδα αυτού του πλούτου, σύμβολο του νησιού, μένει αναμφιβόλως η κεφαλληνιακή Ελάτη. Σωστά διέγνωσαν οι Κεφαλλήνες και απαθανάτισαν την Ελάτη στα νομίσματά τους (πόλη των Πρόννων, 4ος αιώνας π.χ.).

Αλλά, εκτός από την χλωρίδα, εξ ίσου ενδιαφέρουσες και πλούσιες σε είδη είναι και οι διάφορες ομάδες ζώων, οι οποίες αναφέρονται στα επί μέρους κεφάλαια αυτού του βιβλίου.

Αυτόν τον πλούτο του κόσμου των ζώων και των φυτών της Κεφαλονιάς, που ζουν σήμερα, αλλά και εκείνων, που έζησαν άλλοτε (απολιθώματα), όπως επίσης ορυκτά κ.λ.π., αποφάσισε ν' αναδείξει μία μικρή ομάδα Κεφαλονιτών. Φαντάζομαι πως έτσι περίπου ξεκίνησαν, για να δημιουρ γήσουν το «Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κεφαλονιάς και Ιθάκης» στα Δαυγάτα. Ένα έργο, για το οποίο χρειαζόταν πολύ θάρρος και αυτοπεποίθηση. Και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσείου είχαν αυτά τα αποθέματα ψυχής, ώστε η ιδιωτική πρωτοβουλία να κάνει και εδώ το θαύμα της. Είμαι βέβαιος ότι τα ταπεινά κτίρια, που στεγάζουν σήμερα τα πρώτα αποκτήματα του Μου σείου, κάποτε θα γιγαντωθούν.

Ήδη η παιδευτική και πολιτιστική αποστολή του Μουσείου άρχισε να γίνεται πράξη. Τα εγκαίνια της Φωτογραφικής Έκθεσης για τον Αίνο το 1997 ακολούθησε η επίσκεψη περίπου πεντακοσίων μαθητών από δέκα Δημοτικά σχολεία, Γυμνάσια και Λύκεια. Έτσι το Μουσείο άρχισε ν' αποδίδει τους πρώτους καρπούς. Γιατί δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η ευαισθητοποίηση των νέων ανθρώπων και μάλιστα από την παιδική τους ηλικία στα θέματα προστασίας της Φύσης είναι η μόνη ελπίδα για την δημιουργία πολιτών με περιβαλλοντική συνείδηση. Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι στην παράγραφο 21 της Διακήρυξης της Διεθνούς Διάσκεψης με θέμα «Περιβάλλον και Κοινωνία», που οργανώθηκε από την UNESCO (Θεσσαλονίκη 1997), αναφέρονται τα εξής: «Τα σχολεία να ενθαρρυνθούν και να υποστηριχθούν, για να προσαρμόσουν τα αναλυτικά τους προγράμματα στις ανάγκες ενός αειφόρου μέλλοντος».

Ας αρχίσουν τα παιδιά να συνειδητοποιούν τα πολύ απλά: ότι τα πουλιά έχουν το δικαίωμα με το κελάηδημά τους να τραγουδούν τη διαιώνισή τους, ότι η Άνοιξη δεν έρχεται χωρίς τα χελιδόνια, ότι ακόμη και οι σκορπιοί κάτω από τις πέτρες του Αίνου δικαιούνται και αυτοί να ζήσουν. Ίσως αυτά να φαίνονται αφελή ή μικρά πράγματα. Αλλά τι άλλο είναι η Φύση από ένα σύνολο μικρών αλληλοεξαρτωμένων «πραγμάτων», όπως π.χ. το ασύλληπτο στο γυμνό μάτι κύτταρο,