Περπατάμε μέσα σε έναν κήπο, ο κήπος οδηγεί σε μονοπάτι, το μονοπάτι οδηγεί σε δρόμο, ο δρόμος στην πόρτα του σπιτιού μας.» Όμως το σπίτι, δεν είναι στη δεύτερη συλλογή της Δανάης Σιώζιου ένα σταθερό σημείο ή ένα καταφύγιο, αλλά ένα τοπίο ανοιχτό στο ενδεχόμενο, ένας χάρτης με πολύ προσωπικά σημάδια, με δέντρα, με φίλους και μυθικά πρόσωπα, με ένα τραγούδι που θέλει να φτάσει ώς την ελπίδα. ΔΙΑΡΡΗΞΗ Καθώς ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου, σκέφτομαι ότι η ποίηση είναι ένα προνόμιο όπως τα πολύ ακριβά παιχνίδια της παιδικής ηλικίας ή η εκατοστή ακρόαση του αγαπημένου σου τραγουδιού σε ιδανικές ακουστικές συνθήκες σαν φιλί με τον έρωτα της ζωής σου σαν εκατομμύρια λαμπερά πόνυ σαν τη ζωή σε άλλους πλανήτες σαν το μέλι που διαλύεται εντελώς μέσα στο τσάι σαν κοπάδια κεραυνών από απόσταση κι εμένα μου αρέσει να γράφω ποιήματα όπως μου αρέσει να ξαπλώνω στο γρασίδι να τρώω κρέμα με βερίκοκα, να χαϊδεύω σκύλους κι αν στους ανθρώπους δεν αρέσει ν᾿ ακούνε ποιήματα εμένα μου αρέσει αυτός ο ήχος ο τρόπος να βάζεις τις λέξεις στη σειρά ο τρόπος ν᾿ ανοίγεις την πόρτα κρατώντας κλειδιά για ένα απαραβίαστο σπίτι μου αρέσει να γράφω ποιήματα όπως στα γατιά αρέσει να γλείφονται στον ήλιο και θέλω να γίνω καλή στη δουλειά θέλω να γίνω καλή στη δουλειά.