ΔΩΡΕΑ ΖΙΩΓΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ : 28-03-17

Η βασική παρόρμηση για την εκπόνηση και παρουσίαση αυτού του μελετήματος ήταν και είναι η εσωτερική ανάγκη που είχα μόνιμα στην εκπαιδευτική μου ζωή να εξωτερικεύω στους άλλους ό,τι καλό πίστευα ότι είχα μέσα μου. Τώρα, νομίζω, όσα θα εκτεθούν, αν δεν είναι χρήσιμα στον από δέκτη τους, που είναι ο κάθε ευαίσθητος αναγνώστης για τα εκπαιδευτικά, δίνουν τουλάχιστο ενημέρωση για όσα έγιναν, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, ως προσπάθεια επιμόρφωσης των καθηγητών αλλά και ως συμ-βολή της Μέσης Εκπαίδευσης στην πνευματική τροφοδότηση της εξωσχολικής κοινωνίας μας. Η ιστορία είναι σύνθεση από μικροϊστορίες και όλα όσα θα εκτεθούν είναι σημεία μιας εκπαιδευτικής μικροϊστορίας αλλά ταυ τόχρονα ψήγματα, που ίσως μπορούν να έχουν κάποια θέση στην ιστορία της επιμόρφωσης των τελευταίων χρόνων.

Το μελέτημα έχει ως κεντρικό θέμα τη λειτουργία της Σχολής Επιμόρφωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΣΕΛΜΕ) Καβάλας σε μια συγκεκριμένη διετία (1988-90), όταν είχα την ευθύνη διεύθυνσης αυτής της Σχολῆς· επομένως όσα παρουσιάζονται συνδέονται άμεσα και προσωπικά με μένα.

Ομολογώ ότι βρέθηκα σε μεγάλο προβληματισμό, ώσπου να προχωρήσω στο εγχείρημα. Ήθελα πολύ, είκοσι χρόνια από τότε, να μιλήσω για εκείνα τα συμβάντα, για να έρθουν ως αναμνήσεις στους τότε και ως αφηγήσεις για τους συγχρόνους· και δίσταζα, γιατί σκεφτόμουν ότι έτσι θα φαινόταν ότι έκανα σχεδόν μια αυτοβιογραφική παρουσίαση, και δεν το ήθελα. Ωστόσο η κατάσταση που υπάρχει στα χρόνια μας, ειδικά με τα εκπαιδευτικά και την επιμόρφωση, με έπεισαν να τολμήσω· και προχώρησα.

Στην εξέλιξη όμως του εγχειρήματος -και αφού σταθερά και αταλάντευτα πια προχωρούσα- σκέφτηκα να διευρύνω (και χρονικά) το αρχικό πεδίο και να προτάξω όσα βίωσα ο ίδιος, από την οπτική της προσωπικής μου διαδρομής προς την επιμόρφωση και για την επιμόρφωση.