Σαν ανοιξιάτικη μπόρα / Όμηρος Αβραμίδης
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Ωκεανίδα, 2005Description: 303 σ. ; 21χ14 εκ.ISBN: 960-410-387-3.Classification: ΕΜ ΑΒΡAbstract: "Θέλω να φύγεις", ούρλιαξε η Δέσποινα κι εκείνος έμεινε να την κοιτάζει σαστισμένος. "Δέσποινα", της είπε παρακλητικά. "Έκανα ένα λάθος, σου ζήτησα συγγνώμη. Ας μη διαλύσουμε το σπίτι μας". "Αυτό ας το σκεφτόσουν πριν κάνεις ό,τι έκανες". "Σε παρακαλώ", της είπε. "Καταλαβαίνω πόσο σε πλήγωσα, αλλά πες μου, εσένα δεν σου έτυχε ποτέ μια στιγμή αδυναμίας, δεν έκανες ποτέ σφάλμα στη ζωή σου;" "Φύγε", του επανέλαβε, "δε θέλω να σε ξαναδώ". Κατάλαβε το λάθος της μερικά λεπτά αργότερα, όταν τον είδε να σηκώνεται, να παίρνει μια βαλίτσα, να βάζει μέσα μερικά ρούχα και, χωρίς να της πει λέξη, να βγαίνει από το σπίτι. Έμεινε ακίνητη να κοιτάζει την πόρτα που έκλεισε πίσω του. Έμεινε εκεί να τον περιμένει... και να ελπίζει....Provenance note: ΔΩΡΕΑ : 02-08-13Subject - Topical Name: Νεοελληνική πεζογραφία -- Μυθιστόρημα | Ελληνική Λογοτεχνία| Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | ΕΜ ΑΒΡ (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000024453 |
Browsing Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής shelves, Collection: Κύρια Συλλογή Close shelf browser (Hides shelf browser)
| ΕΜ ΑΒΡ Η δροσοσταλίδα της συγγνώμης | ΕΜ ΑΒΡ Ακροβατώντας στη σιωπή | ΕΜ ΑΒΡ Με τα φτερά της ελπίδας | ΕΜ ΑΒΡ Σαν ανοιξιάτικη μπόρα | ΕΜ ΑΒΡ Άκου το τραγούδι της βροχής | ΕΜ ΑΒΡ Ο δρόμος του φεγγαριού | ΕΜ ΑΒΡ Η κίτρινη σημαία |
ΔΩΡΕΑ : 02-08-13
"Θέλω να φύγεις", ούρλιαξε η Δέσποινα κι εκείνος έμεινε να την κοιτάζει σαστισμένος. "Δέσποινα", της είπε παρακλητικά. "Έκανα ένα λάθος, σου ζήτησα συγγνώμη. Ας μη διαλύσουμε το σπίτι μας". "Αυτό ας το σκεφτόσουν πριν κάνεις ό,τι έκανες". "Σε παρακαλώ", της είπε. "Καταλαβαίνω πόσο σε πλήγωσα, αλλά πες μου, εσένα δεν σου έτυχε ποτέ μια στιγμή αδυναμίας, δεν έκανες ποτέ σφάλμα στη ζωή σου;" "Φύγε", του επανέλαβε, "δε θέλω να σε ξαναδώ". Κατάλαβε το λάθος της μερικά λεπτά αργότερα, όταν τον είδε να σηκώνεται, να παίρνει μια βαλίτσα, να βάζει μέσα μερικά ρούχα και, χωρίς να της πει λέξη, να βγαίνει από το σπίτι. Έμεινε ακίνητη να κοιτάζει την πόρτα που έκλεισε πίσω του. Έμεινε εκεί να τον περιμένει... και να ελπίζει...


There are no comments on this title.