Αρκετοί οι ποιητές που εμφανίστηκαν μετά το 1974 και ήδη έχει προταθεί η καταχώρησή τους ως «γενιάς του ιδιωτικού οράματος» ή, κατά μια άλλη ονοματολογία, ως «γενιάς του '80». Ανεξάρτητα από το αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με τις ομαδοποιήσεις και τις κατατάξεις, είναι δύσκολο να αγνοήσει τη σχετική συζήτηση. Ακόμα και όσοι την αντιμετωπίζουν επιφυλακτικά ή και κατηγορηματικά απορρίπτουν την καταχώρηση των νεότερων ποιητών μας ως «γενιάς», διά μακρών συζήτησαν επ' αυτού και με ένταση μεγάλη, γι' αυτό και δικαιούμαστε να πιστεύουμε πως δεν πρόκειται για τη γνωστή τακτοποιητική σπουδή των φιλολόγων ή για διαφωνίες σχολαστικών, αλλά ότι εδώ υπάρχει θέμα, ανοικτό και σημαντικό. Θέμα τρόπων και μεθόδων προσέγγισης της νεότερης ποίησής μας, προβλήματα της ανάγνωσης και της πρόσληψής της, σκέψεις που γεννά η ήδη αποτυπωμένη φυσιογνωμία της, το έργο των δημιουργών της. Επιπλέον, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσπερνάμε, ως μόλις εμφανισθείσα, μια ποίηση η οποία ήδη έχει διανύσει εικοσιπενταετία, οι δε δημιουργοί της πλησιάζουν ή και βαδίζουν την πέμπτη δεκαετία της ζωής τους. Υπάρχει λοιπόν κάτι κοινό ανάμεσα σ' αυτούς τους ποιητές; Κάτι συγκεκριμένο ίσως και απτό, που τους καθορίζει και τους συνέχει; Για τις προηγούμενες ποιητικές «γενιές»(η λέξη γενιά πάντα μέσα στα βολικά εισαγωγικά), και όταν ικανοποιούνταν ανάγκες πέρα απ' τις συνήθεις γραμματολογικές, αυτό το προσδιοριστικό στοιχείο προέβαλλε ενοποιητικό, ταυτοτικό, κάποτε και διεκδικητικό, βρήκε μάλιστα τον τρόπο να εκφραστεί ακόμα και μονολεκτικά. Για παράδειγμα: Δημοτικισμός, Μοντέρνο, Πόλεμος. Δεν υπάρχει όμως, και μάλλον ούτε διαφαίνεται, κάτι ανάλογο για τους εν λόγω ποιητές. Η μόνη λέξη την οποία μπορώ να επιστρατεύσω, έστω και αν εκ των προτέρων γνωρίζω πως δεν αντέχει σε μια τέτοια θέση, είναι η λέξη Μεταπολίτευση. Όχι, δεν εισάγω τον όρο «γενιά της Μεταπολίτευσης», γιατί αδυνατεί να περιλάβει, να προβάλει ή να περιγράψει τα όσα επακολούθησαν και προέκυψαν. Βεβαίως η Μεταπολίτευση αποτελεί αφετηρία, σταθερό και αναντικατάστατο σημείο αναφοράς, για έναν και σημαντικό λόγο: είναι η εφηβεία μας, τα πρώτα βήματα της νεότητάς μας. Όχι μόνο για τους ποιητές, μα για πολλούς ακόμα. Σε κάθε περίπτωση, είμαστε παιδιά της.