3/5/2025

Οι ζωντανές γλώσσες και η διδασκαλία τους είναι από τα θέματα που, τα τελευταία τριάντα χρόνια, σημειώνουν μια θεαματική παρουσία στο χώρο τόσο της ερευνητικής όσο και της εκδοτικής δραστηριότητας· σημείο των καιρών, και αυτό, με τις κοινωνικές ανακατατάξεις και τις καινούριες ανάγκες των τελευταίων μεταπολεμικών δεκαετιών. Ήταν, λοιπόν, αναμενόμενος, κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο δημόσιος διάλογος ανάμεσα σε επιστήμονες από ποικίλα πεδία έρευνας, γύρω από τις ζωντανές γλώσσες και τη διδακτική τους, η οποία έχει στο μεταξύ αναπτύξει και το ιδιόλεκτό της.

Το εγχείρημα, ωστόσο, της συγγραφής μιας «Εισαγωγής στη Διδακτική των Ζωντανών Γλωσσών» δεν είναι ούτε από τα πιο απλά, ούτε από τα πιο ανέξοδα· το αντίθετο, θα έλεγα. Η πρώτη αντικειμενική δυσκολία είναι το γεγονός ότι η ίδια

η διδακτική των ζωντανών γλωσσών δεν έχει ακόμα καλά καλά ξεπεράσει τη φάση της «εισαγωγής» της στο χώρο των αυτόνομων επιστημών: αφού κηδεμονεύτηκε επί αιώνες από την παράδοση των νεκρών γλωσσών, πέρασε στην επιτροπεία της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας, στις οποίες συνέχισε να υπακούει και όταν, μετά τον τελευταίο πόλεμο, αποφάσισε να προσφύγει στη γλωσσολογία, για να βρει λύση στα προβλήματα που την απασχολούσαν.