3/5/2025

Ένας ολόκληρος κόσμος - λησμονημένος σε μεγάλο βαθμό σήμερα αναδύεται μέσα από το βλέμμα και τη γραφή των ανθρώπων που βίωσαν το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως καθηγητές ή (και) ως φοιτητές του. Απανθίζονται έντυπες μαρτυρίες και αναμνήσεις και λογοτεχνικές αναφορές που αιχμαλωτίζουν στον φωτισμό κάθε εποχής και διασώζουν σημαντικές ή χαρακτηριστικές στιγμές και ονόματα ''που κάποτε σημαίναν'', σχηματίζοντας την ιστορική φυσιογνωμία του ιδρύματος από τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του (1926) ως την ημέρα του δικού του Πολυτεχνείου (17.11.1973). (. . .) Αυτή την πολιτική και πολιτιστική φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου όπως σμιλεύτηκε από τον χρόνο θέλησα να διασώσω (καθώς συμπλήρωσα πλέον 40 συναπτά έτη στο Ίδρυμα από τον Οκτώβριο του 1962 όταν διήλθα την ''στενή πύλη'' του και έγινα ένας από τους πολυάριθμους φοιτητές του και αργότερα ένας από τους καθηγητές του). Συγκέντρωσα λοιπόν, συναρμολόγησα και αξιοποίησα σ' ένα ψηφιδωτό μνήμης, κομμάτια και αποσπάσματα που αναδεικνύουν το ανθρώπινο πρόσωπο του ιδρύματος που στιγματίστηκε και από μελανές κηλίδες, αλλά κυρίως σφραγίστηκε από ανοικτό, φιλελεύθερο και νεωτερικό πνεύμα, επιστημονική αξιοπιστία και αξιοπρέπεια και επίγνωση της ιστορίας και του ρόλου του, δηλ. απ' όλα αυτά που του επέτρεψαν όχι μόνο να μην συνθλιβεί στις ''συμπληγάδες'' και τους ''ύφαλους'' της Πολιτικής μας Ιστορίας αλλά και να δημιουργήσει την δική του παράδοση και να γίνει το φωτεινό έμβλημα της πόλης: το δικό μας Πανεπιστήμιο που μπορεί πλέον να αφηγηθεί την ιστορία του και να κατακτήσει έτσι το παρελθόν του για να προσδιορίσει την προοπτική του.