Το επόμενο θέρος / Κατερίνα Γλυκοφρύδη
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Τέχνη και Λόγος, 1988Description: 188 σ. ; 21χ14 εκ.Classification: ΕΜ ΓΛΥAbstract: Ήταν η σειρά του μπλουζ. Η κορνέτα έσυρε φωνή, αυτοί άπλωσαν τα χέρια τους αργά ο ένας προς τον άλλον, σα να ζητού-σαν βοήθεια. Η ορχήστρα όρμησε ακάθε-κτη κι εκείνοι ενώθηκαν με μία κίνηση, σα να είχαν κάνει άπειρες πρόβες. Ο Βίτο ήταν ολόκληρος ένα καιόμενο σώμα που οι φλόγες του την είχαν τυλίξει. Τα νευρώ-δη του πόδια έμπαιναν κι έβγαιναν απ' τους δικούς της μηρούς ευκίνητα και τρομαγμέ-να σα να φοβόταν πως κάποια παγίδα τα περιμένει, τα καημένα. Εκείνη αναστέναξε ανακουφισμένη: επιτέλους! είχε την ξένη χώρα στην αγγαλιά της... - Ναι, οι ξένοι τόποι μας βοηθούν να πετάξουμε σ' αυτούς τα βάσανα και τις παλιές μας μνήμες. Συ-χνά αυτή είναι η ευεργετική τους επίδραση σε μια καταπονεμένη ψυχή. Η ομορφιά τους είναι η μελαγχολία σου, η αγγαλιά τους η λησμονιά. Αυτό είναι το θείο δώρο που μπορείς να λάβεις από τα άγνωστα δειλινά, το αεράκι, την αρχιτεκτονική των κτιρίων, από μάτια που έχουν ένα βλέμμα αρχαίο αλλά και νέο. Αρχαίο για τους δικούς τους καημούς, για τους δικούς σου όμως νέο. Ναι, οι ξένοι τόποι μας προσφέρουν ένα ρόδο πορφυρό, για την ταφή ή την αναστα-σή μας, φλυάρησε η «φωνή»....Provenance note: 3/5/2025Subject - Topical Name: Νεοελληνική πεζογραφία -- Μυθιστόρημα | Ελληνική Λογοτεχνία| Cover image | Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | ΕΜ ΓΛΥ (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000038726 |
Browsing Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής shelves, Collection: Κύρια Συλλογή Close shelf browser (Hides shelf browser)
| ΕΜ ΓΛΥ Πανωραία | ΕΜ ΓΛΥ Το πλοίο σταμάτησε στην Κέρκυρα | ΕΜ ΓΛΥ Διομίρα | ΕΜ ΓΛΥ Το επόμενο θέρος | ΕΜ ΓΟΓ Σμύρνη , Μια ιστορία που δε γράφτηκε | ΕΜ ΓΟΝ Το βάραθρο | ΕΜ ΓΟΥ Γυναίκα στις δύο και μισή |
3/5/2025
Ήταν η σειρά του μπλουζ. Η κορνέτα έσυρε φωνή, αυτοί άπλωσαν τα χέρια τους αργά ο ένας προς τον άλλον, σα να ζητού-σαν βοήθεια. Η ορχήστρα όρμησε ακάθε-κτη κι εκείνοι ενώθηκαν με μία κίνηση, σα να είχαν κάνει άπειρες πρόβες. Ο Βίτο ήταν ολόκληρος ένα καιόμενο σώμα που οι φλόγες του την είχαν τυλίξει. Τα νευρώ-δη του πόδια έμπαιναν κι έβγαιναν απ' τους δικούς της μηρούς ευκίνητα και τρομαγμέ-να σα να φοβόταν πως κάποια παγίδα τα περιμένει, τα καημένα. Εκείνη αναστέναξε ανακουφισμένη: επιτέλους! είχε την ξένη χώρα στην αγγαλιά της... - Ναι, οι ξένοι τόποι μας βοηθούν να πετάξουμε σ' αυτούς τα βάσανα και τις παλιές μας μνήμες. Συ-χνά αυτή είναι η ευεργετική τους επίδραση σε μια καταπονεμένη ψυχή. Η ομορφιά τους είναι η μελαγχολία σου, η αγγαλιά τους η λησμονιά. Αυτό είναι το θείο δώρο που μπορείς να λάβεις από τα άγνωστα δειλινά, το αεράκι, την αρχιτεκτονική των κτιρίων, από μάτια που έχουν ένα βλέμμα αρχαίο αλλά και νέο. Αρχαίο για τους δικούς τους καημούς, για τους δικούς σου όμως νέο. Ναι, οι ξένοι τόποι μας προσφέρουν ένα ρόδο πορφυρό, για την ταφή ή την αναστα-σή μας, φλυάρησε η «φωνή»...


There are no comments on this title.