23/5/2026

Ο άντρας που είχε διαταράξει τον ύπνο μου το πρωί της Κυριακής —το ανακάλυψα όταν έφτασα στο Glenton— ήταν ένας λεπτός, χλωμός άντρας περίπου είκοσι πέντε ετών, με μεγάλα καστανά μάτια που είχαν μόλις κοκκινίσει από την αϋπνία ή το κλάμα, ή και από τα δύο. Τα μακριά καστανά μαλλιά του ήταν τσαλακωμένα όταν άνοιξε την πόρτα για να με δεχτεί. Φορούσε μια μωβ ρόμπα με μεγάλους παπαγάλους από νεφρίτη πάνω από μεταξωτές πιτζάμες στο χρώμα του κρασιού.

Το δωμάτιο στο οποίο με οδήγησε έμοιαζε με κατάστημα δημοπράτη λίγο πριν την πώληση —ή ίσως με ένα από αυτά τα τσαγιέρ του σοκάκι. Χοντρά μπλε βάζα, στραβά κόκκινα βάζα, ψηλόλιγνα κίτρινα βάζα, βάζα διαφόρων σχημάτων και χρωμάτων. μαρμάρινα αγαλματίδια, αγαλματίδια από έβενο, αγαλματίδια από οποιοδήποτε υλικό. φανάρια, λάμπες και κηροπήγια. κουρτίνες, κουρτίνες και χαλιά κάθε είδους. διάφορα έπιπλα που ήταν όλα κάπως παράξενα σχεδιασμένα. ιδιόρρυθμες εικόνες κρεμασμένες εδώ κι εκεί σε απροσδόκητα μέρη. Ένα δύσκολο δωμάτιο για να νιώσεις άνετα.

«Η αρραβωνιαστικιά μου», άρχισε αμέσως με μια ψηλή φωνή που έφτανε σε σημείο υστερίας, «εξαφανίστηκε! Κάτι της συνέβη! Κάποιου φρικτού είδους αηδία! Θέλω να τη βρεις—να τη σώσεις από αυτό το τρομερό πράγμα που...»