Ένα λουλούδι σε χερσότοπο, αυτό είναι η Έμιλυ. Ένα αγριολούλουδο που φυτρώνει και παλεύει με τον ήλιο, τη βροχή, τον άνεμο, χωρίς να νοιάζεται για την ομορφιά του, δίχως να φοβάται μαρασμό. Ένα λουλούδι αλλιώτικο, που ανοίγει τα πέταλά του στο φως των αστεριών και της σελήνης και τα κλείνει κάτω από τον καυτό ήλιο για να προστατευθεί. Κι έχει το λουλούδι αυτό μια τέτοια σπανιότητα που μαγεύει όποιον το ανακαλύψει.
Η Έμιλυ μέσα απ' τα ποιήματά της μου έμαθε πως μπορεί κανείς να είναι ευαίσθητος μαζί και δυνατός. Οικουμενικός και ταυτόχρονα τόσο προσωπικός. Μοναχικός αλλά και συμπάσχων. Άνθρωπος με βαθιά επίγνωση της παροδικότητάς του. Άνθρωπος που πανηγυρίζει την ανθρωπιά του γιατί αισθάνεται, γιατί νιώθει, κι ας πονά. Άνθρωπος που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ψυχική και φυσική ελευθερία.
Αναμφισβήτητα πρόκειται για την ποίηση μιας καλλιτεχνικής ιδιοφυίας που ανατράφηκε με αυτοδιδασκαλία, με έντονα πνευματικά και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα, σε ένα περιβάλλον καλοπροαίρετης ανοχής του πατέρα της ο οποίος εν-θάρρυνε στα παιδιά του την ανεξάρτητη σκέψη. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

«Θαυμάζω τα ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης που είχε μέσα της η Έμιλυ. Αγάπης για τον άνθρωπο, τη φύση, τη ζωή. Μετά από όλα όσα πέρασε, αντί να εκδηλώσει ?όπως θα ήταν αναμενόμενο? θυμό, οργή, μίσος, κακία, άρνηση, εκείνη, σπάνιας χάριτος ορθάνοιχτο λουλούδι, αγκάλιασε με ανεξικακία, κατανόηση και αγάπη τη συγκυρία, τον συνάνθρωπο, τη στιγμή. Θαυμάζω τη διαύγεια του πνεύματός της. Την καθαρότητα της καρδιάς της. Τη νεανική της αγνότητα και το τάλαντό της να τη μετουσιώνει σε κατασταλαγμένη σοφία. Το ήθος της. Τη δοτικότητά της. Θαυμάζω τον εσωτερικό της πλούτο και τον τρόπο με τον οποίο τον εξέφραζε στο χαρτί. Την τόλμη της, υψωμένη εις τη νιοστή, δεδομένων των συνθηκών».