Εικοσιοκτώ ποιήματα / Charles Baudelaire ; μτφρ.: Κλέων Παράσχος
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Γαβριηλίδης , 1999Description: 128 σ. ; 18χ12 εκ.Dewey: 841 BAUAbstract: Ο ΕΧΘΡΟΣ: Τα νιάτα μου ήταν μια καταιγίδα σκοτεινή, Εδώ κι εκεί από λαμπερές αχτίδες φωτισμένη Τόσο που τον ερήμαξαν βροχές και κεραυνοί, Που δροσερός στον κήπο μου καρπός δεν απομένει. Βαθιά μου το φθινόπωρο έχει κιόλας απλωθεί, Και θα χρειαστεί ναι το τσαπί ν' αδράξω και το φτυάρι, Κι αυτή μου που η νεροποντή την έχει συνεπάρει Κι άνοιξαν λάκκοι μνήματα, να ξανασιάξω γη. Μα ποιος θα πει αν τα λουλούδια τα νέα που λαχταρώ Σ' αυτό το χώμα το πλυμένο ωσάν ακρογιαλιά, Θε να 'βρουν την τροφή για ν' αυξηθούν, τη μυστικιά; -Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός, Κι ο σκοτεινός Εχθρός που την καρδιά μας ροκανίζει Απ' το αίμα εμείς που χάνουμε, σφρίγος κι αλκή αυξαίνει και χλοΐζει..Provenance note: 2/11/2026Subject - Topical Name: Γαλλική ποίηση| Cover image | Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | 841 BAU (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000041536 |
Browsing Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής shelves, Collection: Κύρια Συλλογή Close shelf browser (Hides shelf browser)
| 841 BAU Τα κολασμένα ποιήματα από τα άνθη του κακού | 841 BAU Δεκαπέντε Ποιήματα | 841 BAU Τα άνθη του κακού | 841 BAU Εικοσιοκτώ ποιήματα | 841 COL Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης , Από τον Μπωντλαίρ ως τις μέρες μας | 841 DUR Τελεία και παύλα | 841 ELU Ποιήματα |
2/11/2026
Ο ΕΧΘΡΟΣ:
Τα νιάτα μου ήταν μια καταιγίδα σκοτεινή,
Εδώ κι εκεί από λαμπερές αχτίδες φωτισμένη
Τόσο που τον ερήμαξαν βροχές και κεραυνοί,
Που δροσερός στον κήπο μου καρπός δεν απομένει.
Βαθιά μου το φθινόπωρο έχει κιόλας απλωθεί,
Και θα χρειαστεί ναι το τσαπί ν' αδράξω και το φτυάρι,
Κι αυτή μου που η νεροποντή την έχει συνεπάρει
Κι άνοιξαν λάκκοι μνήματα, να ξανασιάξω γη.
Μα ποιος θα πει αν τα λουλούδια τα νέα που λαχταρώ
Σ' αυτό το χώμα το πλυμένο ωσάν ακρογιαλιά,
Θε να 'βρουν την τροφή για ν' αυξηθούν, τη μυστικιά;
-Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός,
Κι ο σκοτεινός Εχθρός που την καρδιά μας ροκανίζει
Απ' το αίμα εμείς που χάνουμε, σφρίγος κι αλκή αυξαίνει
και χλοΐζει.
Click on an image to view it in the image viewer
There are no comments on this title.