Βαμμένος ήλιος / Γιοβάννα
Language: Ελληνικά, Σύγχρονα.Publication: Αθήνα : Κέδρος, 1998Description: 277 σ. ; 21χ14 εκ.ISBN: 960-04-1436-X.Classification: ΕΜ ΓΙΟAbstract: Διαμέρισμα στο δεύτερο όροφο. Εφτά το πρωί. Ένα εφτά το πρωί απ' αυτά που μπαίνουν από τα μισάνοιχτα ρολά στα τριάρια. Εκείνα τα τριάρια με τα μπαλκόνια ένα επί δυόμισι, με τις καχεκτικές γλάστρες και το μωσαϊκό το γεμάτο σκουριά από τις ξεφτισμένες απλώστρες των ρούχων. Εφτά το πρωί. Το σφύριξε το ξυπνητήρι, το έγδαρε πες καλύτερα, στα βυθισμένα αυτιά του Στέφου, στημένο κάτω από το πορτατίφ και δίπλα στη φωτογραφία με τους τέσσερίς τους, βγαλμένη σε μια εποχή που τα χαμόγελα δεν ήταν ακόμα ενσταντανέ. Με μάτια κλειστά άπλωσε το χέρι του και το 'κλεισε. Ύστερα, με μάτια κλειστά πάντα, στηρίχτηκε στους αγκώνες του, ανακάθισε, κρέμασε τα πόδια του κι έμεινε για λίγο έτσι. Πίσω του η Αθηνά κοιμότανε. Ή έκανε πως κοιμάται. Καλύτερα..Provenance note: Δωρεά : 03/09/2015Subject - Topical Name: Νεοελληνική πεζογραφία -- Μυθιστόρημα | Ελληνική Λογοτεχνία| Item type | Current library | Collection | Call number | Copy number | Status | Date due | Barcode |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
Book
|
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | Κύρια Συλλογή | ΕΜ ΓΙΟ (Browse shelf(Opens below)) | 1 | Available | 0000025854 |
Browsing Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής shelves, Collection: Κύρια Συλλογή Close shelf browser (Hides shelf browser)
| ΕΜ ΓΙΑ Τρεις Έλληνες από το Αϊβαλί αιχμάλωτοι της λευκής βασίλισσας | ΕΜ ΓΙΟ Ο δρόμος για το νότο | ΕΜ ΓΙΟ Βαμμένος ήλιος | ΕΜ ΓΙΟ Βαμμένος ήλιος | ΕΜ ΓΙΟ Τρία μυθιστορήματα , Το άμοιρο το Λολάκι, Χωρίς παιδί, Στο λιμάνι της αγάπης | ΕΜ ΓΙΟ Ατμός με λέξεις | ΕΜ ΓΙΟ Ο δρόμος για το νότο |
Το ονοματεπώνυμο της συγγραφέως Γιοβάννας είναι Ιωάννα Φάσσου-Καλπαξή.
Δωρεά : 03/09/2015
Διαμέρισμα στο δεύτερο όροφο. Εφτά το πρωί. Ένα εφτά το πρωί απ' αυτά που μπαίνουν από τα μισάνοιχτα ρολά στα τριάρια. Εκείνα τα τριάρια με τα μπαλκόνια ένα επί δυόμισι, με τις καχεκτικές γλάστρες και το μωσαϊκό το γεμάτο σκουριά από τις ξεφτισμένες απλώστρες των ρούχων. Εφτά το πρωί. Το σφύριξε το ξυπνητήρι, το έγδαρε πες καλύτερα, στα βυθισμένα αυτιά του Στέφου, στημένο κάτω από το πορτατίφ και δίπλα στη φωτογραφία με τους τέσσερίς τους, βγαλμένη σε μια εποχή που τα χαμόγελα δεν ήταν ακόμα ενσταντανέ. Με μάτια κλειστά άπλωσε το χέρι του και το 'κλεισε. Ύστερα, με μάτια κλειστά πάντα, στηρίχτηκε στους αγκώνες του, ανακάθισε, κρέμασε τα πόδια του κι έμεινε για λίγο έτσι. Πίσω του η Αθηνά κοιμότανε. Ή έκανε πως κοιμάται. Καλύτερα.


There are no comments on this title.