Οι δύο πρώτες δεκαετίες του ΙΘ' αιώνα αποτελούν τη σημαντικώτερη περίοδο της περιηγητικής γραμματείας. Και για το πλήθος και το είδος των ξένων που ταξίδεψαν στον ελληνικό χώρο και για τον όγκο του συσσωρευμένου πληροφοριακού υλικού και για την αξία των προσωπικών μαρτυριών.
Ένα νέο περιηγητικό ρεύμα προς την Ελλάδα εκδηλώνεται ύστερα από το 1800 με ταυτόχρονη ανάπτυξη της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας. Αυτό το φαινόμενο είναι παράγωγο και συνάρτηση των σχέσεων των ευρωπαϊκών Δυνάμεων με την Πύλη και των εξελίξεων του ανταγωνισμού τους στα πλαίσια του αποικιακού επεκτατισμού προς την Ανατολή.
Στις αρχές του ΙΘ' αιώνα είναι πια ολοφάνερα τα σημάδια της παρακμής της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ρώσοι, Γάλλοι και Άγγλοι έχουν εμπλακή σε πολεμικές περιπέτειες και αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο διανομής της πλούσιας λείας. Μέσα σ' αυτό το κλίμα της αναταραχής και των εθνικών φιλοδοξιών ο ελληνικός χώρος αποκτά στρατηγική σημασία. Οι Δυνάμεις βλέπουν τους Έλληνες σαν πιθανούς συμμάχους για την εξυπηρέτηση της Ιμπεριαλιστικής πολιτικής τους. Παράλληλα η εδραίωση της αγγλικής κυριαρχίας στην Ινδία προκαλεί ανταγωνιστικές πιέσεις και αντιπερισπασμούς της Γαλλίας και της Ρωσίας στην Εγγύς Ανατολή. Έτσι η ταξιδιωτική κίνηση προς αυτό το στρατηγικό χώρο είναι συχνά κατευθυνόμενη. Μυστικοί πράκτορες, διπλωμάτες, στρατιωτικοί, συρρέουν στην Ελλάδα μεταμορφωμένοι σε φιλέρευνους περιηγητές, διατρέχουν τη χώρα με κρυφές και φανερές αποστολές: συγκέντρωση πολιτικοστρατιωτικών πληροφοριών, επαφές με παράγοντες της οθωμανικής εξουσίας ή του ελληνικού στοιχείου, βολιδοσκοπήσεις, σφυγμομετρήσεις κ.λπ.
Στην ίδια περίοδο οι ευρωπαϊκές χώρες πραγματοποιούν μεγάλα άλματα στις κλασσικές σπουδές. Η ελληνική αρχαιολογία έχει εξελιχθή σ' έναν από τους προσφιλέστερους κλάδους της επιστήμης. Από τα πανεπιστήμια αποφοιτούν προικισμένοι φιλόλογοι, οι εκδόσεις αρχαίων συγγραφέων πληθαίνουν. Ταυτόχρονα δημιουργείται μια έντονη κίνηση προς την Ελλάδα για πληρέστερη γνωριμία με τον ιστορικό χώρο, για συστηματικώτερη μελέτη των λειψάνων της αρχαίας τέχνης.
Η αρχαιολατρεία ωστόσο συμβαδίζει με την αρχαιοθηρία. Μαζί με τους φλογερούς και ανιδιοτελείς ελληνολάτρες που διψούν για γνώση και έρευνα ταξιδεύουν στην Ελλάδα και οι αρχαιοσυλλέκτες και αρχαιοκάπηλοι, άτομα ή ομάδες. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τον φιλάρχαιο από τον τυχοδιώκτη κερδοσκόπο. Μερικές φορές οι δύο αυτές ιδιότητες συνυπάρχουν.
Η αρχαιοθηρία συντελείται, όπως και κατά τους προηγούμενους αιώνες, σε κρατικό και ιδιωτικό επίπεδο. [...]

Ο τρίτος τόμος χωρίζεται, για λόγους τεχνικούς, σε δύο ημίτομους. Ο πρώτος (Γ1) καλύπτει τα περιηγητικά χρονικά της περιόδου 1800-1810, ο δεύτερος (Γ2), τα χρονικά της περιόδου 1810-1821. Τα προλεγόμενα αναφέρονται σ' ολόκληρη την προεπαναστατική εικοσαετία. Γενικό ευρετήριο και βιβλιογραφία στο τέλος του τόμου Γ2.

Περιεχόμενα:
1. Προλεγόμενα,
2. Φιλελληνισμός χωρίς Έλληνες,
3. Η προεπαναστατική Τριπολιτσά,
4. Το θαυματουργό άγαλμα της Ελευσίνας (1801),
5. Κυνηγοί χειρογράφων στο Άγιον Όρος (1801),
6. Ένας φιλότουρκος Άγγλος (1801-1805),
7. Εικόνες ελληνικής ζωής (1801-1806),
8. Ο Bartholdy και οι άλλοι μισέλληνες (1803-1804),
9. Ο φραγκομαχαλάς της Σμύρνης (1864),
10. Αθηναϊκοί γάμοι,
11. Ο χαλασμός των Κλεφτών (1806),
12. Το οδοιπορικό του Chateaubriand (1806),
13. Οι πρώτοι Αμερικανοί στην Ελλάδα,
14. Λοχαγός Leake: Μια μυστική αποστολή (1804-1810),
15. Γιατροί και γιατρικά,
16. Το μαυσωλείο των Άγγλων,
17. Από το Τσιρίγο στη Σόφια,
18. Ο λόρδος Έλγιν και η λεηλασία των μνημείων.