Στα νερά του ποταμού Νέκαρ, μεγάλα και μικρά πλεούμενα πηγαινοέρχονται, ενώ αγόρια και κορίτσια προπονούνται με τα κανό τους. Αλλά και στο γρασίδι, κάτω από τις ιτιές, στις όχθες του, νέοι και ηλικιωμένοι απολαμβάνουν, συντροφιά με τις πάπιες, τη δροσιά και την ομορφιά του τοπίου. Και όταν περπατάς είτε στους δρόμους της παλιάς πόλης, με τα διώροφα ή τριώροφα κτίσματα, των οποίων τα παράθυρα είναι στολισμένα με γεράνια, προσπερνώντας σπίτια, σε εξαιρετική κατάσταση, όπου έζησαν ο Ρόμπερτ Σούμαν και ο Καρλ Γιάσπερς, είτε στην οδό Σρέντερ του Νοϊενχάιμ, έχεις την εντύπωση ότι ο χρόνος, παρελθόν και παρόν, έχει συμπυκνωθεί και έχει γίνει ένα. Ισως αυτή η ένωση να κάνει τον επισκέπτη να μη βαριέται την πόλη, να τη σέβεται γιατί τον σέβεται και αυτή. Και αν θέλεις να γνωρίσεις τις πιο μακρινές γειτονιές της, επιλέγεις να επισκεφθείς την ταπεινή περιοχή του Χαντσουσχάιμ, περπατώντας δίπλα στις γραμμές του τραμ, κάτω από τα πλατάνια ή τις φλαμουριές, που απλώνονται παντού, για να συναντήσεις απλά σπίτια, βγαλμένα από άλλη εποχή, με μικρούς κήπους που τους κρύβουν μεγάλες, ξύλινες πόρτες, οι οποίες κάποτε ήταν είσοδοι για τους στάβλους, επιβλητικές εκκλησίες, ένα ωδείο και μεσαιωνικά κάστρα. Εδώ θα συναντήσει κανείς και το μανάβικο χωρίς τον μανάβη, με μόνο έναν ξύλινο πάγκο, ένα ποδήλατο, τα λαχανικά, μια ζυγαριά και κάποιες γραπτές οδηγίες για τον υποψήφιο πελάτη. Και παραδίπλα ένα εστιατόριο, κρυμμένο μέσα σε μια πλακόστρωτη στοά, σερβίρει γερμανικό φαγητό πάνω σε ξύλινους πάγκους, με όλα τα απαραίτητα να είναι λιτά και περιποιημένα.