Πάνω και πέρα από την Τραγωδία ως είδος του Δραματικού Θεάτρου, υπάρχει μια έννοια υποβλητική όσο κι' ακαθόριστη: το τραγικό πνεύμα. Τι λέμε τραγικό πνεύμα; Βιάζομαι να δηλώσω, ότι σκοπός μου δεν είναι να το προσδιορίσω στη γενικότερη εκδοχή του, που ξεπερνάει τη θεατρική περιοχή και βρίσκει κάποτε εφαρμογή σε φυσικά πρόσωπα, πνευματικές μορφές καθώς ο Πασκάλ, ο Κίρκεγκωρ, ο Νίτσε ή ο Ντοστογιέφσκυ. Εμείς εδώ θα σταθούμε στον καθαρά σκηνικό χώρο, γιατί σ' αυτόν είναι που το τραγικό πνεύμα αποκτά μιαν επικύρωση τόσο έντονη ώστε, αντί να εξειδικεύεται και να στενεύει, απεναντίας διευρύνεται θαυμαστά. Την καταχρηστική μεταχείριση της έννοιας «τραγικό» θα τη συναντήσουμε στη σφαίρα της ζωής, όχι της σκηνής [...] το "Αφιέρωμα στην τραγική μούσα" είναι ένα βιβλίο διαφορετικό, αντιδογματικό και μη συστηματικό κατά την παραδοχή του ίδιου του συγγραφέα του, ιδιοσυγκρασιακό και υποκειμενικό, που επιμένει σε μια υπαρξιακή προσέγγιση του θέματος, απολύτως αναμενόμενη βέβαια από έναν συγγραφέα της Γενιάς του Τριάντα.