Η Ελληνική Φιλολογία, ἀκατάλυτος ἀπὸ τὸν χρόνον, παραμένει όχι μόνον τὸ ἀπαράμιλλον μέσον ἐκφράσεως τοῦ ἐσωτερικοῦ κόσμου τοῦ ἀνθρώ που ἀλλὰ καὶ τὸ ἀσφαλέστερον θεμέλιον τῆς παιδείας – συμφώνως καὶ πρὸς τὸν ἐπιτυχῇ ὑπὸ τοῦ γραμματικοῦ Φρυνίχους ὁρισμὸν τοῦ φιλολόγου: Φιλό λογος ὁ φιλῶν λόγους καὶ σπουδάζων περὶ παιδείαν". Τοῦτο, ἀσφαλῶς, κατ᾿ ἐξοχὴν ἀληθεύει διὰ τὸ μετουσιωμένον εἰς δραματικὴν ποίησιν παιδα γωγικὸν ἔργον τοῦ Σοφοκλέους.

Εμφορούμενος ὑπὸ τῶν ὑφίστων ἰδεῶν ὁ δραματοποιός μας ἀποτελεῖ ἱστορικῶς τὸν πνευματικὸν σύνδεσμον μεταξὺ τῶν δύο γιγάντων τῆς ἀνθρωπί νης διανοήσεως, μεταξὺ τοῦ ῾Ομήρου, τοῦ ἀρχηγέτου τῆς ῾Ἑλληνικῆς Παιδα γωγικῆς, καὶ τοῦ νεαροῦ συγχρόνου του Πλάτωνος, τοῦ φωτεινοτέρου φιλο σοφικοῦ νοῦ τῶν ᾿Αθηνῶν, ὡς μαθητὴς πιστὸς πράγματι τοῦ πρώτου καὶ ὡς πρόδρομος τοῦ δευτέρου καὶ ἔν τινι μέτρῳ καὶ διδάσκαλος. Χαρακτηριστι κῶς, ὁ μὲν Ὅμηρος, κατὰ τὸν Πλάτωνας, ὑπῆρξε τῶν τραγικῶν πρῶτος διδά σκαλός τε καὶ ἡγεμὼν καὶ, κατὰ τὸν ᾿Αριστοτέλης, ὁ μόνος προγενέστερος ποιητής, ὁ ὁποῖος μιμήσεις δραματικὰς ἐποίησεν, ὁ δὲ Πλάτων, κατὰ τὴν παραστατικὴν σύγκρισιν τῆς τραγικῆς ποιήσεως πρὸς τὴν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπίνης σοφίας, παρὰ τῷ Διογένει τῷ Λαερτίῳ, ἐτελεσιούργησε τὴν φιλοσοφί αν, ὅπως ὁ Σοφοκλῆς συνεπλήρωσε τὴν τραγωδίαν, καὶ ἀκόμη, κατὰ μαρτυ-ρίαν καὶ τοῦ ἰδίου (Νόμ. 838 C, 931 Β), ἐδανείζετο καὶ παραδείγματα ἀπὸ τοὺς τραγικούς πρὸς διδασκαλίαν. Ἡ ἰδιαιτέρα ἐκτίμησις μάλιστα τοῦ φιλοσό φου πρὸς τὸν τραγικόν μας διαφαίνεται καὶ ἐξ ἑνὸς ἀνεκδότου (Π. ο λ. 329 B-D), κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ Σοφοκλῆς, γέρων πλέον, φέρεται ὄχι θρηνολογῶν διὰ τὸν σαρκικὸν ἔρωτα, ὡς περὶ ἀγαθοῦ ἀπολεσθέντος ἤδη δι' αὐτὸν φαινόμενον σύνηθες εἰς τὰ προκεχωρημένης ἡλικίας ἄτομα ἀλλ᾽ ἀντιθέτως χαρακτηρίζων τοῦτον ὡς λυττῶντά τινα καὶ ἄγριον δεσπότην.