Αρχίζουμε από το τέλος: Εγώ είμαι ο Παύλος. Ζω με τη μαμά, τον μπαμπά, τη γιαγιά και την αδερφή μου, τη Μελίνα, που επειδή είναι πιο μεγάλη από μένα, νομίζει πως... τέλος πάντων, ας μην πω τίποτα! Ο Παβελάκης είναι κάπου μέσα μου, δεν κατάλαβα ακόμα που. Όταν κάνω κάτι και δεν του αρέσει, μου θυμώνει. Όταν τον πρωτογνώρισα είχε και την απαίτηση να τον φωνάζω Παυλάκη, μα εγώ, σε πείσμα του, τον βάφτισα Παβελάκη. Η Ντιντόν είναι η μικρή μου καμπανούλα. Την αγαπώ και μ΄ αγαπά. Είμαι χαρούμενος: Η Ντιντόν τραγουδά χαρούμενα. Είμαι στενοχωριμένος. Άλλο τόσο λυπητερό είναι και το τραγούδι της Ντιντόν. Ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι! Αν δε γινόταν εκείνο το πραξικόπημα κι εκείνη η εισβολή.... Θεέ μου, πόσο υποφέραμε! Κι η Ντιντόν βουβαθηκε! Αγωνιστήκαμε, όμως. Πολεμήσαμε. Κι εγώ πολέμησα, όσο μικρός κι αν σας φαίνομαι, κι η γιαγιά, όσο κι αν τη νομίζαμε γριά. Κι ήταν ένας πόλεμος αλλιώτικος! Πόλεμος χωρίς όπλα. Πού να σας τα λέω τώρα! Όλα είναι γραμμένα στο βιβλίο.