Για τον Κώστα Κρυστάλλη [. . .], όλα τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί από τους φίλους του έργου του και της προσωπικότητάς του (Γ. Γάργαρη, Μ. Ροδα, Γ. Βαλέτα, Μ. Περάνθη, Μ. Στρατουδάκη και άλλους), συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα, ότι ο Κρυστάλλης πρέπει να θεωρηθεί σαν μια συγγραφική συνείδηση που έζησε και δημιούργησε παλεύοντας ασταμάτητα και σκληρά προς όλες τις δυσκολίες που μπορεί να παρουσιάσει η ζωή σ' ένα δημιουργό, όταν έχει βάλει σκοπό της να του ανακόψει το συγγραφικό οίστρο. [. . .] Η ποίηση του Κρυστάλλη είναι σίγουρα μονόπλευρη. Δεν παρουσιάζει τον πλούσιο προβληματισμό ή την διανοητική καλλιέργεια άλλων ποιητών. Ο Κρυστάλλης όμως δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει το έργο του. Για μας κρίνεται σαν ένα σπάνιο φαινόμενο μιας αγνής και δυνατής ψυχής που υπερνικούσε τις κακοτυχίες της ζωής του και άνοιγε δρόμο μέσα στα σκοτάδια με τις σπασμένες φτερούγες του. Στον τόμο αυτό περιλαμβάνονται Κριτικές, Μελετήματα και Δοκίμια από τους: Έλλη Αλεξίου, Ιωάννης Ζερβός, Άλκης Θρύλος, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Κωστής Παλαμάς.
(Τα περιεχόμενα περιλαμβάνονται στις φωτογραφίες)