ΔΩΡΕΑ : 03-11-15

Υπάρχει γενικά η εντύπωση ότι ο Ρεμπώ ήταν ένας Μότσαρτ της ποίησης. Αυτό είναι κάπως σχηματικό και ίσως εύκολο. Ασφαλώς και πρόκειται για παιδική ιδιοφυΐα, που κρύβει ενδόμυχο σπαραγμό. Στην περίπτωση όμως του Ρεμπώ η ιδιοφυΐα δεν βρίσκεται τόσο στο πηγαίο ταλέντο όσο στις εκλάμψεις που αναπηδούν από μια διαρκή αυτοαναίρεση έως την τελική -αυτοκαταστροφική- απολύτρωση. Η ίδια η συγγραφή δεν ξέρω κατά πόσο τον ενδιέφερε αληθινά ως ενασχόληση, ούτε και κατά πόσο τα σημαντικότερα γραπτά του είναι επιτεύγματα μόνο λογοτεχνικής δεξιοτεχνίας. Εκείνο που πραγματικά υπήρξε το ισχυρότερό του όπλο, για να πετύχει μια τομή μέσα στην παγκόσμια ευαισθησία και να προκαλέσει επανάσταση στον τομέα της ποιητικής μόδας σε επίπεδο οικουμενικό, είναι ο πεισματικός πνευματικός και εκφραστικός αποφατισμός του. Ο Ρεμπώ δεν είναι μεγάλος μόνο για τα παράξενα ποιήματα, που με τόση ανιδιοτέλεια κυριολεκτικά έριξε στο χαρτί. Είναι μεγάλος ιδίως γιατί είχε το σθένος να αντιτάσσεται διαρκώς σε ό,τι χαρισματικό διέθετε ή σε ό,τι λαμπρό κατακτούσε, έστω κι αν αυτό στα μάτια των άλλων θα μπορούσε να φαντάζει δώρο ή τρόπαιο μοναδικό και πολύτιμο. Ο Ρεμπώ συνιστά μια αδιάκοπη αυτοεναντίωση. Αυτοεναντίωση που δεν τον καθιστά μόνο έναν "επαναστάτη χωρίς αιτία" στον χώρο των γραμμάτων, που έφερε μαζί με άλλους την ανανέωση, αλλά τον καθιστά κυρίως έναν αγωνιστή της απόλυτης Αυθεντικότητας, που τίναξε στον αέρα τις παμπάλαιες βεβαιότητες, σπέρνοντας για πάντα στις καλλιτεχνικές ψυχές του δυτικού κόσμου το δηλητήριο της καχυποψίας ως προς τον ίδιο τους τον εαυτό.