Τα καλύτερα βιβλία είναι εκείνα πού γράφονται ή συντίθενται με κέφι και ευχαρίστηση. Τότε μόνο μπορούν να μεταδώσουν την ευφορία του ανθρώπου πού τα συνέθεσε στον αναγνώστη. Η Ανθολογία της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ποιήσεως του Κλέωνος Παράσχου είναι ένα τέτοιο βιβλίο. Διαβάζοντας το νιώθει κανείς ευχαρίστηση, το βασικότερο στοιχείο το οποίο πρέπει να αισθάνεται κανείς από ένα βιβλίο πού έχει τη φιλοδοξία να είναι λογοτεχνικό. Συγχρόνως έρχεται σε ορισμένη επαφή με ένα σημαντικό μέρος της δυτικής λογοτεχνίας (λέω ορισμένη επαφή, γιατί η ανάγνωση της μετάφρασης ενός ποιήματος αποτελεί -στην καλύτερη περίπτωση- ανάγνωση ενός άλλου ποιήματος, πού συνδέεται με το πρωτότυπο ποίημα με έναν δεσμό αίματος παρόμοιο μ' εκείνον πού θα συνέδεε -αν αυτό ήταν δυνατόν- δύο δίδυμους αλλά ετεροθαλείς αδελφούς). Και, τρίτον, γνωρίζεται με ένα σημαντικό αλλά αγνοημένο μέρος της ποίησής μας γιατί, βέβαια, οι μεταφράσεις των ποιημάτων όταν είναι πραγματικές μεταφράσεις, είναι ποίηση, και ως εκ τούτου ανήκουν λιγότερο στη λογοτεχνία της γλώσσας του πρωτοτύπου και περισσότερο στη λογοτεχνία της γλώσσας του μεταφραστή.