... -...κι η τρύπα, όπου χώθηκε η αλεπού, ονομάστηκε Αλεπότρυπα. Μετά ήρθε το ζεύγος Πετροχείλου κι εξερεύνησε το σπήλαιο... Έλεγε κι ο γονδολιέρης μου. Μας είπε κιόλας ότι το σπήλαιο Δυρού είναι το "ωραιότερο λιμναίο σπήλαιο του κόσμου"!... Τότε ήταν που του είπα κι εγώ ότι ο καλύτερος γονδολιέρης του κόσμου εκείνος ήταν. Και όλοι γέλασαν. Εκείνος όμως δε γέλασε. Με κοίταξε σοβαρά κι επειδή είχε καταλάβει πως ζήλευα λίγο το μακρύ του κουπί, μου τό 'δωσε! Κι έγινα κι εγώ "γονδολιέρης" μια στάλα.. Ένας πιτσιρίκος περιγράφει ένα πασχαλιάτικο ταξίδι στην Σπάρτη. Θυμάται τα αρχαία Σπαρτιατόπουλα που χαιρέτησε στον Ευρώτα, το βουνό-τούρτα και τη σπηλιά των γονδολιέρηδων, το μισοπεθαμένο χωριό και την Κακιά Μάγισσα, που τη φοβόταν τότε που πήγαν τον Επιτάφιο βόλτα. Μιλάει για τον πόλεμο που άρχισε και τελείωσε τη νύχτα της Ανάστασης και, τέλος, για τ' αρνί, την πέτσα του και τον τελευταίο Μοϊκανό. Και ας έλεγε η μαμά του ό,τι έλεγε.