Ἡ ἑλληνικὴ παρουσία εἰς τὰ δακοσκυθικά παράλια τοῦ Εὐξείνου Πόν του καὶ τὰς ἐκβολὰς τοῦ Δουνάβεως καὶ τοῦ Νίστρου χρονολογεῖται, ὡς γνω στόν, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων. Τὸ φαινόμενον δὲν εἶναι ἐκπληκτικόν, ἐὰν ληφθῇ ὑπ᾿ ὄψιν ὁ παραλληλισμὸς τοῦ οἰκονομολόγου Ch. Gide, συμφώνως πρὸς τὸν ὁποῖον τὸ ἐμπόριον ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν θάλασσαν, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ᾿Αφροδίτη ἀπὸ τὰ κύματα.

Η γεωγραφική θέσις τῆς Ἑλλάδος, οἱ στενώτατοι δεσμοὶ τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸ ὑγρὸν στοιχεῖον καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ διὰ θαλάσσης ἐμπόριον προηγή θη τοῦ τῆς ξηρᾶς, τοποθετοῦσι τὴν ὑπὸ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐμπορικού δαιμονίου προσπάθειαν προσπελάσεως νέων υδατίνων ὁδῶν διακινήσεως τῶν ἀγαθῶν εἰς τὰ φυσικὰ αὐτῆς πλαίσια.

Ο Δούναβις, ἐπιβλητικὴ ὀδατίνη λεωφόρος, περιβρέχων κατὰ τὴν δια-δρομήν του ἀπὸ τοῦ Μέλανος Δρυμοῦ ἑπτὰ χώρας τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης, ἤσκησεν ἰσχυρὰν ἐλξιν ἐπὶ τῶν Ἑλλήνων ἐμπόρων καὶ θαλασσοπόρων, τῶν ὁποίων ἐκέντριζε προφανῶς καὶ τὴν φυλετικὴν πρὸς ἀποικισμόν ροπήν.

Οἱ ἔκτοτε σφυρηλατηθέντες δεσμοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου μὲ τὰς ρου μανικὰς χώρας ἐπέζησαν καὶ ἐξειλίχθησαν καὶ κατὰ τοὺς νεωτέρους χρόνους. Η ρουμανικὴ ἱστοριογραφία, εἰς τὰς ἐκτιμήσεις αὐτῆς ἐπὶ τῆς ἐπιδράσεως καὶ τῆς ἐν γένει συμβολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου εἰς τὴν ἐξέλιξιν καὶ τὴν διαμόρφωσιν τῶν συνθηκῶν ἀναπτύξεως ζωτικών τομέων διὰ τὴν οἰκονομίαν τῶν ρουμανικῶν χωρῶν, ὡς ἡ ναυτιλία-ναυσιπλοΐα καὶ τὸ ἐμπόριον, εἶναι φυσικὸν νὰ μὴ παρέχῃ πάντοτε εἰς τὸν ἐνδιαφερόμενον ἐρευνητὴν ἐπαρκῆ καὶ διαφωτιστικά στοιχεῖα ἐπὶ τῆς δραστηριότητος τῶν ᾿Ελλήνων ἐμπόρων καὶ ναυτιλλομένων, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ παρουσία καὶ ἡ συμβολή των εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐμπορίου καὶ τῶν ποταμίων ἢ θαλασσίων συγκοινωνιακών μέσων ἐπηρέαζε κατ᾿ ἀναμφισβητήτως εὐνοϊκὸν τρόπον ὁλόκληρον τὸ οἰκονομικο κοινωνικὸν καὶ πολιτιστικὸν κύκλωμα τῶν χωρῶν τούτων,